ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΘΑΤΣΕΡ (1925-2013): Η Θάτσερ πέθανε, αλλά ο θατσερισμός ζει
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 14/04/2013

«Η Θάτσερ πέθανε, ζήτω ο θατσερισμός!» θα μπορούσε να αναφωνήσει κάποιος θιασώτης των ιδεών της, παραφράζοντας τη γνωστή ρήση. Τι συνέπειες είχε η διακυβέρνηση της σιδηράς κυρίας στη Βρετανία και όλο τον κόσμο, ποια ίχνη άφησε στην κοινωνία, ποια είναι η ιδεολογική κληρονομιά που μας άφησε. Προσπαθώντας να απαντήσουμε τέτοια ερωτήματα, δημοσιεύουμε σήμερα αποσπάσματα από τρία πολεμικά αλλά και πλούσια σε ιδέες κείμενα To πρώτο με τίτλο «An obituary from below» δημοσιεύθηκε ηλεκτρονικά στο περιοδικό «jacobin» (jacobinmag.com) και είναι γραμμένο από τον βρετανό μαρξιστή Richard Seymour γνωστό από το μπλογκ Lenin's Tomb (εδώ δημοσιεύουμε, λόγω χώρου, μικρά μόνο αποσπάσματα). Το δεύτερο με τίτλο «Thatcher -- neoliberalism’s willing tool» δημοσιεύθηκε στο μπλογκ των εκδόσεων Verso (9.4.2013). Η Lynne Segal είναι φενινίστρια και διδάσκει ψυχολογία και σπουδές φύλου στο Birkbeck College στο Λονδίνο. Το τρίτο είναι η ομιλία στο Βρετανικό Κοινοβούλιο της Glenda Jackson (1936), ηθοποιού και βουλευτίνας του Εργατικού Κόμματος, από το 1992 και εξής στην ευρύτερη περιοχή του Λονδίνου – μια ομιλία που προκάλεσε αίσθηση· μπορείτε να την παρακολουθήσετε στο youtube. ΕΝΘΕΜΑΤΑ

 

Η αυστηρή «μητέρα» του βρετανικού έθνους

του Ρίτσαρντ Σέιμουρ

 

Οι νεκρολογίες ασχολούνται με τα επιτεύγματα και τις αρετές του τεθνεώτος. Τα επιτεύγματα της Θάτσερ είναι αδιαμφισβήτητα. Υπήρξε ένας «Σύγχρονος Ηγεμόνας» της Δεξιάς: σε μια στιγμή μεγάλης κρίσης για τους Συντηρητικούς κατάφερε να αποκτήσει τον έλεγχο, ανασυνθέτοντας τη ρευστότητα που επικρατούσε. Μετασχημάτισε ριζικά το κράτος, τα κόμματα και την πολιτική, καθώς και την οικονομία, θεσμοποιώντας μια μορφή νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης σχεδόν άτρωτη εκ των έσω.

Μια τέτοια περιγραφή των επιτευγμάτων της Θάτσερ, ωστόσο, καθιστά ολοφάνερα τα προβλήματα των καθιερωμένων νεκρολογιών: τα σημαντικότερα επιτεύγματα της εκλιπούσας είναι, ταυτόχρονα, και εκείνα που την έκαναν τόσο διαβόητη και αποκρουστική. Η ενεργητικότητα, η ασπλαχνία και ο πολιτικός της δόλος ενσαρκώθηκαν σε τόσο φανατικές και ακραία ταξικές πολιτικές που δύσκολα μπορεί να τις θαυμάσει κανείς. Ανακαλώντας τα συντρίμμια εκείνης της εποχής, σε κυριεύει το αίσθημα του τρόμου.

Εκτός των άλλων, εστιαζόμενοι στις ικανότητες και τις επιτυχίες της Θάτσερ, υπάρχει ο κίνδυνος να υπερτιμήσουμε τον ρόλο του ηγέτη. Η Θάτσερ πέτυχε όχι μόνο επειδή μπόρεσε να δημιουργήσει μια ευρεία συμμαχία, που εξέφραζε επιχειρηματικά συμφέροντα και λαϊκές προσδοκίες, με τα μικροαστικά στρώματα και τη «νέα μεσαία τάξη» στον ρόλο του στυλοβάτη, αλλά και χάρη σε μια σειρά θεσμικές δυνάμεις: από τον Τύπο μέχρι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Η δύναμή της, επίσης, πήγαζε από τις αδυναμίες, τον κατακερματισμό και τη λιποψυχία των αντιπάλων της.

Αν και δεν θα την έλεγες ακριβώς χαρισματική --με την επιτηδευμένη προφορά, τα αργόσυρτα, βαριά της φωνήεντα και το βλέμμα ζόμπι που κάπου κάπου το μαλάκωνε μια γκριμάτσα-- η Θάτσερ θεωρούνταν ιδιοφυής και παθιασμένη πολιτικός. Πάνω απ’ όλα, είχε την ικανότητα να μεταφράζει τα αφηρημένα και ενίοτε φαιδρά δόγματα της αγοράς του Φρίντριχ Χάγιεκ και του Μίλτον Φρίντμαν, στη γλώσσα της κοινής λογικής. Ακόμα και με αυτή την ψεύτικη αριστοκρατική προφορά, είχε την ικανότητα να μιλάει στην καρδιά των απλών ανθρώπων.

Εξηγώντας την ανάγκη να γίνουν περικοπές, επέμενε πως το κράτος --μακριά από πολυσύνθετους ορισμούς του-- δεν ήταν παρά ένα νοικοκυριό ή ένα μικρομάγαζο: δεν μπορούμε να ξοδεύουμε περισσότερα από όσα εισπράττουμε, και όταν τα πράγματα είναι δύσκολα πρέπει να σφίγγουμε το ζωνάρι. Η υπόσχεσή της, ότι θα περάσουμε σκληρές μέρες μέχρι να επιστρέψουν ξανά τα παλιά καλά χρόνια, ερχόταν να δέσει με κάποια από τα πιο παραδοσιακά στοιχεία της λαϊκής κουλτούρας. Συνέδεσε, πολύ επιδέξια, τον εαυτό της με την αντίληψη πως οι Βρετανοί έχουν «κότσια», επανακτώντας σε συμβολικό επίπεδο τη χαμένη δόξα της αυτοκρατορίας μέσω της περιπέτειας στα Φόκλαντς. Φιλοτέχνησε, επίσης, με εξαιρετική ευφυΐα την πολιτική της εικόνα. Παρουσιάζοντας τον εαυτό της ως την προστάτιδα αλλά και σκληρή «μητέρα» του έθνους, άγγιζε ένα μαζοχιστικό στοιχείο της αγγλικής μεσοαστικής κουλτούρας: Έλεγε, κατά βάθος, ότι η κρίση επήλθε επειδή είμαστε πολύ μαλακοί, πάρα πολύ επιεικείς με τους εαυτούς μας. Γη και σποδός, σαπρία και σκώληξ: πρέπει να εξιλεωθούμε απ’ τις αμαρτίες μας προκειμένου να ξανάρθουν οι παλιές καλές μέρες.

Και βέβαια, υπήρχε μια λύση για όλα τα δεινά: Αφήστε την πειθαρχία της αγοράς να κάνει τη δουλειά της· αφήστε τις κακές εταιρείες να καταστραφούν και τις καλές να θριαμβεύσουν· αφήστε τον εργατικό και τον καινοτόμο άνθρωπο να προκόψει. Σύντομα η ανάπτυξη θα επέστρεφε, όπως και η απασχόληση, και το βιοτικό επίπεδο θα αυξανόταν. Με τον τρόπο αυτό, η Θάτσερ προσέφερε μια διάγνωση ξεκάθαρη, που άγγιζε τον κόσμο, και η οποία κατέληγε σε «αυτονόητες» λύσεις, με ένα σύνολο αξιών που τις στήριζαν. Και, ακόμα, αξιοποίησε τις διαιρέσεις και αδυναμίες του «αντιπάλου». Ήξερε πως οι ηγέτες των συνδικάτων δεν ήταν έτοιμοι για μια μετωπική σύγκρουση και ήξερε πως οι περίσσοτερες απεργίες διεξάγονταν σε μια στενή, «οικονομικο-συντεχνιακή» βάση. Γνώριζε πως οι πράξεις αλληλεγγύης έφθιναν, όπως έφθινε και η επιρροή της Αριστεράς μέσα στα συνδικάτα. Σε αυτό το πλαίσιο, ακριβώς, μπορούσε να λέει ότι οι απεργοί βλάπτουν τους συναδέλφους, αντί να προωθούν τα συμφέροντά τους.

 

μετάφραση Ε. Λούπης

 

Ο θρίαμβος της Θάτσερ

της Λιν Σίγκαλ

«Η Μάργκαρετ Θάτσερ πέθανε: Αυτή η κυρία δεν πρόκειται να επιστρέψει!». Αυτή ήταν μια από τις ηπιότερες τοποθετήσεις για τον θάνατο της Θάτσερ που εμφανίστηκαν στη σελίδα μου στο Facebook. Δεν μπορώ να τραγουδήσω και εγώ «Ding-dong the witch is dead» (Ζήτω, ζήτω η μάγισσα πέθανε), καθώς οι λέξεις αυτές κουβαλάν, ιστορικά, ένα βαρύ φορτίο σεξισμού. Εκτός αυτού, δυστυχώς, δεν βλέπω κάτι για το οποίο πρέπει να γιορτάσω. Αν και η πάλαι ποτέ πρωτοπόρος των Τόρις είναι νεκρή, οι ιδέες της είναι πιο επίκαιρες από ποτέ. Ούτε ο Κάμερον ούτε ο Όσμπορν θα χαρακτηριστούν ποτέ μάγοι ή νεκρομάντες --καθώς αυτό σπάνια συμβαίνει σε άντρες--, κι όμως χάρη σε αυτούς η Θάτσερ πέθανε θριαμβεύτρια. Η επιτυχία της Θάτσερ, όπως και του φίλου της Ρ. Ρήγκαν, έγκειται στο ότι, χάρη στην τύχη και την οξυδέρκειά της, αξιοποίησε την αποφασιστικότητα του επιχειρηματικού κεφαλαίου να αυξήσει τα κέρδη του εις βάρος των κοινωνικών κεκτημένων στο μεταπολεμικό οικοδόμημα. Ήταν πολύ περισσότερο εκφραστής της βούλησης του νεοφιλελευθερισμού, παρά κάτι μοναδικό, σατανικό ή οτιδήποτε άλλο.

Είναι αλήθεια καταπληκτικό ότι ενώ η οικονομική κληρονομιά της Θάτσερ κατέρρευσε, οι ιδεολογικές της θέσεις --οι οποίες, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, αποτελούσαν την κεντρική της πολιτική επιδίωξη-- έχουν επιβληθεί περισσότερο βίαια από ποτέ. «Οι αγορές ξέρουν καλύτερα από τις κυβερνήσεις», ήταν η αγαπημένη της φράση και όλα τα άλλα απέρρεαν από αυτήν. Μα, ασφαλώς και δεν ισχύει αυτό! Θα σκεφτεί κανείς ότι όλοι πρέπει να έχουμε πάρει το μάθημά μας από την καταστροφή και την κατάρρευση της οικονομίας το 2008. Τόσες τράπεζες σώθηκαν από τις κυβερνήσεις μόνο και μόνο για να επιστρέψουν στο παλιό καθεστώς τους: τα μπόνους των τραπεζιτών παρέμειναν άθικτα, οι νέοι κανόνες δεν ίσχυσαν ποτέ.

Αυτό που ξεχάστηκε πολύ γρήγορα ήταν η αποκάλυψη του απόλυτου παραλογισμού της οικονομικής κατάρρευσης, που πυροδοτήθηκε από τους πειρατές του οικονομικού τομέα, τους οποίους «απελευθέρωσε» η Θάτσερ τον Οκτώβριο του 1986. Η «απελευθέρωσή» τους σήμαινε ανεξέλεγκτο τζόγο και την πίστη ότι ακόμα και τα «τοξικά χρέη» είναι χρηματιστηριακά προϊόντα. Ή, τουλάχιστον, αυτή η γνώση θάβεται αφενός κάτω από τη ρητορική του κυβερνητικού συνασπισμού στην οποία «τσιμπάει» ο Γκόρντον Μπράουν και το Εργατικό Κόμμα, και αφετέρου από τα ΜΜΕ και τις αμείλικτες επιθέσεις τους στους «ανάξιους» φτωχούς ή σε όποιον άλλο αποδιοπομπαίο τράγο εμφανίσουν, ως διά μαγείας, για να αποπροσανατολίσουν και να στρέψουν εκεί το διάχυτο αίσθημα απογοήτευσης, φόβου και ανασφάλειας. Όταν οι ιρλανδικές τράπεζες έφτασαν στο χείλος της κατάρρευσης στις αρχές του 2010, οι Times κυκλοφόρησαν με το εντελώς παράλογο πρωτοσέλιδο «Κρίση: κατηγορήστε τη γενιά του baby boom», το οποίο συμπυκνώνει το επιχείρημα του βασικού οικονομικού αναλυτή της εφημερίδας, του Άνατολ Καλέτσκι.

Φυσικά, υπάρχουν κάποια εντυπωσιακά δείγματα αντίστασης και, για ένα διάστημα, στο ξεκίνημα του κινήματος Occupy, η διαφωνία «από τα κάτω» επανήλθε στην πολιτική ατζέντα. Ενεργοποιήθηκαν δίκτυα αντίστασης σε όλη τη χώρα, ιδιαίτερα για την υπεράσπιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Κι όμως όλοι αυτοί που είναι πρόθυμοι να χορέψουν πάνω στον τάφο της Θάτσερ, θα πρέπει να σκεφτούν σοβαρά γιατί υπάρχει τέτοια απόσταση ανάμεσα στους διαμαρτυρόμενους και την κεντρική πολιτική σκηνή […].

Χρειάστηκε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος προκειμένου το Εργατικό Κόμμα να ασπαστεί πλήρως την ιδέα του κοινωνικού κράτους, αν και το έκανε με έναν συντηρητικό και αυταρχικό τρόπο. Οι μεταρρυθμίσεις και οι εθνικοποιήσεις που εγκαινίασαν το βρετανικό κράτος πρόνοιας, μετά το 1945, στηρίχθηκαν στη συστηματική καλλιέργεια της συναίνεσης πάνω στην ιδέα ότι η οικονομική ανασφάλεια και η οικογενειακή δυστυχία δημιουργούν δυστυχισμένες κοινωνίες. «Οι νευρώσεις της σύγχρονης κοινωνίας και η ανικανότητα πολλών ανθρώπων να προσαρμοστούν πηγάζουν, ευθέως, από τη φτώχεια και την ανασφάλεια», εξηγούσε ο Α. Μπήβαν, υπουργός Υγείας τότε. Πότε άραγε οι πολιτικοί μας θα προφέρουν ξανά αυτές τις λέξεις;

Καθώς ξεκίνησα με ένα φεμινιστικό σχόλιο, ας τελειώσω με ένα ακόμα. Κάποιες γυναίκες υποστηρίζουν ότι η Θάτσερ ήταν ένα πρότυπο γυναίκας, γιατί τις βοήθησε να αναδείξουν τις πραγματικές τους ικανότητες. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η Θάτσερ βάθυνε το χάσμα μεταξύ των γυναικών: ενώ η προνομιούχα μειοψηφία κατάφερε να σκαρφαλώσει στην ιεραρχία της πολιτικής και επιχειρηματικής σκηνής, η πλειοψηφία των γυναικών που επλήγη από την περιστολή του κράτους πρόνοιας και την πολιτική της προσωπικής επιτυχίας που προωθούσε η Θάτσερ, τελικά παρέμεινε κολλημένη στον πάτο του βαρελιού.

 

 

μετάφραση: Ιωάννα Βόγλη

Έμαθε τους ανθρώπους να αναγνωρίζουν την τιμή κάθε πράγματος, αλλά να μην αντιλαμβάνονται την αξία κανενός

της Γκλέντα Τζάκσον

 

Όταν μίλησα για πρώτη φορά στο Κοινοβούλιο --πάνε σχεδόν δύο δεκαετίες από τότε-- η Μάργκαρετ Θάτσερ είχε πια αποχωρήσει από αυτή την αίθουσα. Ωστόσο ο θατσερισμός συνέχιζε το διαλυτικό του έργο, έχοντας επιφέρει την πιο αποτρόπαιη κοινωνική, οικονομική και πνευματική καταστροφή που γνώρισε ποτέ αυτή η χώρα, η εκλογική μου περιφέρεια και όλοι όσοι με ψήφισαν.

Τα νοσοκομεία της περιοχής ήταν εγκαταλελειμμένα και άδεια. Οι ασθενείς σε φορεία και στους διαδρόμους. Τρέμω ακόμα και με τη σκέψη πόσοι συνταξιούχοι θα είχαν πεθάνει εκείνο τον χειμώνα, εάν αυτή η εκδοχή του θατσερισμού βρισκόταν ακόμα στην εξουσία. Τα σχολεία μας, οι γονείς, οι δάσκαλοι, η τοπική αυτοδιοίκηση, ακόμα και οι ίδιοι οι μαθητές ξόδευαν πάρα πολύ χρόνο προσπαθώντας να βρουν χρήματα για να αγοράσουν ακόμα και τα στοιχειώδη, όπως χαρτί και μολύβια. Οι σοβάδες δεν έπεφταν από τους τοίχους των σχολικών αιθουσών μόνο και μόνο γιατί τους συγκρατούσαν οι ζωγραφιές των παιδιών και κάμποσα χιλιόμετρα κολλητικής ταινίας. Οι σχολικές βιβλιοθήκες δεν ήταν παρά σειρές άδεια ράφια, ενώ τα ελάχιστα βιβλία που υπήρχαν άντεχαν ακόμα γιατί οι καθηγητές τα έδεναν με κόλλα και κομμάτια από ταπετσαρία, ώστε να μη γίνουν φύλλο και φτερό.

Αλλά την πιο δραματική και στυγερή απεικόνιση του θατσερισμού δεν την συνατούσες μόνο στο Λονδίνο, αλλά σε ολόκληρη την χώρα, σε όλες τις μητροπολιτικές συνοικίες, εκεί όπου κάθε βράδυ η είσοδος των μαγαζιών μετατρεπόταν σε υπνοδωμάτιο, καθιστικό και τουαλέτα για τους αστέγους που αυξάνονταν συνεχώς κατά χιλιάδες. Πολλοί από αυτούς είχαν πεταχτεί στον δρόμο όταν έκλεισαν βίαια οι ψυχιατρικές κλινικές μακροχρόνιας περίθαλψης. Μας είπαν μάλιστα ότι αυτή η πολιτική θα ονομαζόταν «Μέριμνα για την Κοινότητα», όπως και έγινε. Αλλά η ουσία της ήταν ακριβώς το αντίθετο: η έλλειψη οποιασδήποτε φροντίδας για κάθε κοινότητα.

Όπως είπε ένας φίλος, την περίοδο της Θάτσερ το Λονδίνο μετατράπηκε σε μια πόλη που θα μπορούσε εύκολα να αναγνωρίσει και να νιώσει οικεία ο Χόγκαρθ [1697 – 1764]. Και πραγματικά, έτσι ήταν.

Η πνευματική βάση πάνω στην οποία χτίστηκε ο θατσερισμός και η οποία θεωρώ πως οδήγησε τη χώρα σε αυτή την εξαιρετικά επικίνδυνη και λάθος πορεία, ήταν πως όλα όσα είχα διδαχθεί να αντιμετωπίζω ως ανήθικα --και εξακολουθώ να τα αντιμετωπίζω ως τέτοια-- μετατράπηκαν σε αρετές, την περίοδο του θατσερισμού. Η απληστία, ο εγωκεντρισμός, η έλλειψη φροντίδας για τον αδύναμο, ο ύπουλος ανταγωνισμός, με αυτά μας είπαν ότι θα πάμε μπροστά στη ζωή μας.

Ακούσαμε τόσα αυτές τις μέρες, και θα συνεχίσουμε να ακούμε και άλλα, για τα εμπόδια που κατάφερε να ξεπεράσει ο θατσερισμός, για το κατεστημένο που κατάφερε να σπάσει. Μας λένε ξανά και ξανά, ζαλιστήκαμε να το ακούμε, πως ο θατσερισμός δημιούργησε μια κοινωνία με φιλοδοξίες, μια κοινωνία που έμαθε να διεκδικεί και να κοιτάει μπροστά. Ένας πρώην συντηρητικός πρωθυπουργός, όμως, ο Χάρολντ Μακμίλαν, έκανε λόγο για το ξεπούλημα εθνικής περιουσίας σε μια περίοδο κατά την οποία οι άνθρωποι έμαθαν να αναγνωρίζουν την τιμή κάθε πράγματος, αλλά να μην αντιλαμβάνονται την αξία κανενός.

Αν κάτι με ανησυχεί είναι ότι αντιλαμβάνομαι πως αρχίζουμε ξανά να απογυμνωνόμαστε από όλα όσα θεωρώ ότι στηρίζουν πνευματικά αυτήν εδώ τη χώρα, μια χώρα όπου νοιαζόμαστε για την κοινωνία, πιστεύουμε στις κοινότητες των ανθρώπων, δεν εγκαταλείπουμε τους συνανθρώπους μας στην τύχη τους. Μπορεί αυτός ο διασυρμός να μη λαμβάνει χώρα εδώ την στιγμή· όμως, αν φέρουμε για λίγο στο νου μας το απόγειο του θατσερισμού θα δούμε να επαναλαμβάνεται ξανά η τραγική αυτή ανθρώπινη καταστροφή από την οποία υποφέραμε τόσο φριχτά ως έθνος, και εξαιτίας της οποίας τόσες αξίες και αρετές πήγαν στράφι, μόνο και μόνο γιατί τότε δεν ήμασταν ικανοί να αντιληφθούμε ότι κάθε άνθρωπος έχει την δική του μοναδική αξία.

Η αξιότιμη φίλη και βουλευτής Νταϊάν Άμποτ* δήλωσε πως, αν και οι πολιτικές που ακολουθεί διαφέρουν από αυτές που υιοθέτησε η κ. Θάτσερ παρ’ όλα αυτά αισθάνεται καθήκον της να αποτίσει φόρο τιμής στην πρώτη γυναίκα που εκλέχτηκε πρωθυπουργός αυτής της χώρας. Όσο για μένα, ανήκω σε μια γενιά που ανατράφηκε αποκλειστικά από γυναίκες, καθώς οι άντρες έλειπαν στον πόλεμο υπερασπιζόμενοι τις ελευθερίες όλων μας. Οι γυναίκες εκείνες δεν κουμάνταραν απλώς μια κυβέρνηση, ήταν υπεύθυνες για ολόκληρη τη χώρα. Οι γυναίκες που γνώρισα, οι οποίες ανέθρεψαν εμένα και εκατομμύρια πολίτες σαν και μένα, που ανέλαβαν την λειτουργία των εργοστασίων και των μαγαζιών μας, που έσβηναν τις φωτιές από τους βομβαρδισμούς, αυτές οι γυναίκες δεν θα αναγνώριζαν στην εικόνα της Μάργκαρετ Θάτσερ τη δικιά τους αντίληψη για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα. Θα συμφωνούσα να τιμήσω την πρώτη πρωθυπουργό που έτυχε να ανήκει στο γυναικείο φύλο, αλλά να την τιμήσω ως γυναίκα; Αυτό είναι κάτι που πραγματικά δεν ταιριάζει στην δική μου αντίληψη των πραγμάτων.

απομαγνητοφώνηση και μετάφραση: Χαρά Κούκη

 

* βουλευτής των Εργατικών, η πρώτη μαύρη βουλευτής στη Βρετανία

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton