Η κρίση, το θέατρο και πώς ξανασυναντάμε τα οράματα
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/04/2013

Της Μάνιας Παπαδημητρίου

Μας ρωτούν συχνά: Πώς πάει το θέατρο και γενικότερα η τέχνη, τώρα που η κρίση έχει διαλύσει τα πάντα; Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον από τους ανθρώπους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, να μάθουν τον αντίκτυπο της κρίσης στην έμπνευση των καλλιτεχνών. Και έχεις την αίσθηση πως κατά βάθος περιμένουν να ακούσουν ότι η κρίση ωφέλησε την έμπνευση. Νιώθεις πως, αν απαντήσεις αυτό, δίνεις ελπίδα σ' αυτόν που ρώτησε. Πώς μπορεί να μην είναι όλα μαύρα και πώς μπορεί η τέχνη (ως φάρος του μέλλοντος) να δείχνει στην άκρη του δρόμου κάποιο φως.

Έτσι μου άρεσε κι εμένα να πιστεύω μέχρι πριν από δύο χρόνια. Δυστυχώς η πραγματικότητα της ύφεσης ξεπέρασε κάθε φαντασία και είναι αδύνατον να συζητήσει κανείς για οτιδήποτε καλό. Στον φάρο του μέλλοντος έχει κοπεί το ρεύμα. Και οι άνθρωποι δεν έχουν προλάβει να οργανωθούν και να δουλεύουν πάλι με κεριά.

Δεν μιλάμε πια για όραμα... Μιλάμε όλοι για καθημερινότητα, τις δυσκολίες και πώς θα ξεπεραστούν. Το οποιοδήποτε σχέδιο σταματάει με την παραμικρή δικαιολογία. Δεν αισθάνεται κανείς δεσμευμένος απέναντι σε κανέναν, γιατί κανένας δεν πληρώνεται γι' αυτό που κάνει. Ούτε και περιμένει να πληρωθεί. Σε τέτοιες συνθήκες, κατά τη γνώμη μου, είναι σχεδόν αδύνατον να παραχθεί τέχνη. Έτσι λοιπόν η εναλλακτική μου πρόταση για το θέατρο είναι:

Πρωτίστως να αισθανθούν οι καλλιτέχνες ότι κάποιοι ενδιαφέρονται για την επιβίωσή τους (περιορισμός μισθού διοικητικών προς όφελος του κατώτατου μισθού της εξαθλίωσης του καλλιτεχνικού δυναμικού των θεάτρων, εξασφάλιση περίθαλψης των ανέργων, τρόποι στέγασης των αστέγων ανθρώπων και ομάδων, μείωση του ΦΠΑ των δελτίων και των εισιτηρίων κ.ά.) και παράλληλα να τεθούν τα κριτήρια (από επιτροπή που θα έχει επιλεγεί με αυστηρότατο και μοναδικό κριτήριο τη σημαντικότητα του καλλιτεχνικού έργου ενός εκάστου μέσα στον χρόνο) βάσει των οποίων το κράτος θα επιχορηγεί την τέχνη που θα έχει ονειρευτεί.

Να λοιπόν ένας λόγος για να ονειρευτούμε ξανά. Η πιθανότητα μιας κάποιας ανατροπής του υπάρχοντος τοπίου.

Και τι θέατρο θα ονειρευόμασταν τότε λοιπόν; Εγώ θα έλεγα ένα θέατρο που δεν θα συνθλίβει τη συλλογικότητα προς όφελος πρωταγωνιστών πρωταθλητών (χολιγουντιανό μοντέλο), αλλά ούτε ένα θέατρο που θα επιτυγχάνει τη συλλογικότητα με νόμους επιβεβλημένης «ομερτά» μεταξύ των εταίρων (σαν τις ασφαλιστικές εταιρείες και τις τράπεζες). Αλλά ένα θέατρο ανθρώπων που θέλουν να συνεργάζονται σε κοινούς στόχους αναγνωρίζοντας τη συλλογικότητα, ως αναγκαιότητα για την ολοκλήρωση και την ενδυνάμωση των οραμάτων τους. Όσο για τα οράματα αυτά, η άποψή μου είναι ότι στη στιγμή που είναι τα πράγματα και δεδομένης της γεωγραφικής θέσης της χώρας μας, θα πρέπει να φωτίζουν με το παράδειγμά τους πλευρές της ανθρώπινης διάνοιας που ταιριάζουν με τις αναζητήσεις του αιώνα μας στη Δύση, αλλά να αντιλαμβάνονται και τη σημασία της ύπαρξης του άλλου μισού που κοιτάζει προς την Ανατολή, όπου η έννοια «άτομο» είναι πολύ διαφορετική. Η ελληνική γλώσσα και η κουλτούρα του 20ού αιώνα στη χώρα μας μπορεί -αν την χειριστούμε ακομπλεξάριστα, αλλά με γνώση- να διδάξουν στους Κεντροευρωπαίους (που μας διαφώτισαν ως προς την αρχαιότητα και τους μεγάλους τραγικούς) τον δρόμο για μια συμφιλίωση με τους λαούς της Ασίας που οι ίδιοι μετέτρεψαν σε πρόσφυγες με τις αιματηρές του αιώνος μας σταυροφορίες.

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton