Πάμε σαν άλλοτε...
Παικος Β.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 20/01/2013

Το έχει ξαναζήσει όλο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάπως διαφορετικό βέβαια πλαίσιο, αλλά με την ίδια ακριβώς συνταγή. Τότε, τον Δεκέμβριο του 2008, με τις ταραχές στην Αθήνα, που τον είχαν οι πάντες στήσει στον τοίχο και τον πυροβολούσαν κατά ριπάς. Είχε πάρει, βλέπετε, πολύ δημοσκοπικό αέρα κι έπρεπε να κάτσει σ’ αυγά του. Και να περιοριστεί στα μέτρα του. Η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, ο ΛΑΟΣ (υπήρχε ακόμη τότε), με την πολύτιμη συνδρομή της Αλέκας Παπαρήγα και με πολιορκητικό κριό κάποια κανάλια, είχαν αναλάβει να διεκπεραιώσουν την επιχείρηση αποκαθήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ. Και το πέτυχαν...

Και νά λοιπόν που η ιστορία επαναλαμβάνεται. Και τώρα η ίδια ακριβώς τακτική. Τώρα, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να επιδείξει απλώς καλές δημοσκοπικές επιδόσεις, υπάρχουν και τ’ αποτελέσματα της κάλπης του Ιουνίου. Απ’ όπου προβάλλει «απειλητικά» ως διεκδικητής της εξουσίας. Ανάγκη πάσα λοιπόν να ανακοπεί η δυναμική του, να ψαλιδισθούν τα ποσοστά του, να περιοριστούν (να μηδενισθούν, αν γίνεται) οι πιθανότητες διεκδίκησης της εξουσίας από μέρους του. Η Βίλλα Αμαλία, η κατάληψη Σκαραμαγκά, τα γκαζάκια, οι τρελές σφαίρες, τα καλάσνικοφ και τα μάγκνουμ, οι καταλήψεις, οι κουκουλοφόροι, οι αντιεξουσιαστές, ιδού τα χρήσιμα οχήματα του στρατηγικού σχεδιασμού εν προκειμένω. Όλ’ αυτά με τα οποία μανιωδώς επιχειρείται να ταυτιστεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Προκειμένου να τρομάξουν οι «νοικοκυραίοι».

Και είναι καλά οργανωμένη τώρα (περισσότερο από τότε) η επίθεση. Και απολύτως ενορχηστρωμένη. Σύμφωνα με το επιτελικό σχέδιο της οποίας, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης καλείται να απολογηθεί για οτιδήποτε σχετικό προκύπτει. Να απολογηθεί, να καταδικάσει, να αποκηρύξει. Και μάλιστα όχι με τον τρόπο, με το ύφος, με την πολιτική λογική που εκείνο επιλέγει, αλλά όπως θα επιθυμούσαν οι κατήγοροί του. Διαφορετικά κατακεραυνώνεται ως -τουλάχιστον- ύποπτος. Λογική που ευθύτατα παραπέμπει στα αντι-αριστερά στερεότυπα των δεκαετιών του ’50 και του ’60. Και στις αντίστοιχες δηλώσεις νομιμοφροσύνης ή μετανοίας. Άσε που ο ΣΥΡΙΖΑ εγκαλείται και επειδή τολμά να σχολιάζει, να ασκεί κριτική σε συμπεριφορές δημοσιογράφων, καναλιών, καναλαρχών, ή στα «διαπλεκόμενα» με την ενημέρωση επιχειρηματικά τους παιχνίδια. Ότι με αυτή του τη στάση «οπλίζει το χέρι των τρομοκρατών». Οπότε, τσιμουδιά. Διαφορετικά είναι συνένοχος ή τουλάχιστον ηθικός αυτουργός...

 

Λες και ήταν χθες...

Τίποτα καινούργιο. Κι εδώ η ιστορία επαναλαμβάνεται, δυστυχώς. Αν θέλουμε να πάμε αρκετά πίσω, θα συναντήσουμε ανάλογες πρακτικές μετά τις εκλογές του 1958. Οπότε η ΕΔΑ είχε κατακτήσει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Συγκλονίστηκε τότε εξ αυτού το άπαν σύμπαν του «κατεστημένου». Βρισκόμαστε βλέπετε, μόλις 9 χρόνια μετά το τέλος του εμφυλίου και τη «συντριβή του κομμουνιστοσυμμοριτισμού». Ακριβώς τότε είναι που οργανώθηκε «επιστημονικά» το παρακράτος. Με τις αλλεπάλληλες προβοκάτσιες, που έφτασαν μέχρι τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Και ήταν ακριβώς η αντι-αριστερή υστερία που οδήγησε στις εκλογές της βίας και της νοθείας το 1961. Γιατί, ας μην ξεχνούμε, η βία και η νοθεία, για τον περιορισμό της απήχησης της Αριστεράς οργανώθηκε. Με την ανοχή μάλιστα του Γεωργίου Παπανδρέου, όπως πολλοί «αυτόπτες» της εποχής μαρτυρούν. Άλλο εάν, στην εξέλιξη και στην πράξη, και ο ίδιος έπεσε θύμα του υπερβάλλοντος αστυνομικού ζήλου. Άλλες εποχές, άλλα ήθη, θα πει κανείς. Και θά 'χει δίκιο. Όχι, σήμερα δεν επιστρατεύονται τόσο πρωτόγονα βάρβαρες μέθοδοι. Άλλωστε η δουλειά μπορεί μια χαρά να γίνει και μ’ άλλους, πιο σύγχρονους τρόπους...

Το εντυπωσιακά αρνητικό, το πράγματι θλιβερό για την περίπτωσή μας, είναι ότι σ’ αυτή τη λογική και στην αντίστοιχη πρακτική συστρατεύονται σήμερα το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜ.ΑΡ. Κάποιες φορές μάλιστα με ιδιαίτερο ζήλο. Κόμματα που, ανεξαρτήτως των τωρινών τους επιλογών, δεν μπορούν επ’ ουδενί να εξομοιωθούν με τη Δεξιά. Ως προς τις αρχές, τις ευαισθησίες, την πολιτική κουλτούρα, το «βιογραφικό», τις μεθόδους. Πολύ περισσότερο που και τα ίδια έχουν κατά καιρούς υποστεί τις ανάλογες απεχθείς πρακτικές. Η ηγετική ομάδα της ΔΗΜ.ΑΡ., όταν τα κεντρικά της στελέχη ανήκαν ακόμη στις γραμμές του ΣΥΡΙΖΑ. Κι έτρεχαν και δεν έφταναν να εξηγήσουν, να διορθώσουν, να διαμαρτυρηθούν. Όσο για το ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να έχει λησμονήσει πως η Δεξιά (πτέρυγες έστω της Δεξιάς) είχε φτάσει, τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, «να δείξει» τον ιδρυτή του ως τον «αφανή αρχηγό της 17Ν». Υπάρχουν τα σχετικά κείμενα, υπάρχουν ακόμη και βιβλία επ’ αυτού. Δεν μπορεί επίσης να έχει λησμονήσει το ΠΑΣΟΚ (είναι άλλωστε πολύ πιο πρόσφατο), ότι έχει κατηγορηθεί από τη Δεξιά ως ο φυσικός αυτουργός των μεγάλων πυρκαγιών της δεκαετίας του 2000. «Το πράσινο καίει το πράσινο» έχει πει (δημόσια...) πρώην υπουργός, βουλευτής τότε και τώρα της Ν.Δ.

Και καλά, η Δεξιά τη δουλειά της κάνει. Αυτήν ξέρει, μ’ αυτήν πορεύτηκε δεκαετίες τώρα, μ’ αυτήν επιχειρεί και σήμερα να διασωθεί. Οι άλλοι; Τόσο πολύ έχουν πάρει διαζύγιο από την κοινή πολιτική λογική; Εκτός πια κι αν το έχουν ήδη πάρει απόφαση πως η τύχη τους συνδέεται απολύτως με την τύχη του Σαμαρά. Οπότε εντάξει. Εξηγείται...

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton