Η νουνεχής ηλιθιότητα και το τέλος του χρόνου
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 30/12/2012

Του Δημήτρη Σεβαστάκη*

Είναι αδύνατον να ανακεφαλαιώσεις, να συντάξεις μια περίληψη της τριετούς τερατωδίας. Να πραϋνθείς μέσα σε τόσες και τόσες νύχτες που λήγουν στο μηδέν. Ναι, αυτό που ενηλικιώθηκε ως αντίληψη αυτά τα τρία χρόνια είναι η παραδοχή ότι τα πιο πολλά είναι μάταια, ότι ακόμα περισσότερα είναι ανεξήγητα κι ότι όλα είναι αδιανόητα. Πρόκειται άραγε για τον θάνατο της μαζικής δημοκρατίας και την ιστορικά εξαίσια αναδίπλωσή της στον κόρφο μιας μεταδημοκρατικής ασκητικής;

Πρόκειται για την εξυγιαντική επάνοδο στον «αναγκαστικά χαλιναγωγό ρόλο του Λόγου απέναντι στη αχαλινωσία των ψυχορμήτων», όπως θα έλεγε ο Π. Κονδύλης; Πρόκειται δηλαδή και για την ανατροπή ενός εννοιολογικού πλαισίου που κατακυρίευσε το δυτικό παράδειγμα από τη δεκαετία του '60 και, με διακυμάνσεις, αναμόρφωσε τις ελίτ στη χώρα μας την τελευταία τριακονταετία;

Δεν ξέρω. Αισθάνομαι όμως ότι είναι σημαντικό να διατηρεί κανείς την έκπληξή του, την ανωριμότητά του στο να ερμηνεύσει εύκολα και τακτικά, κάτι που τον τελειώνει ή τον περιστρέφει στο τίποτα. Ναι, είναι συνεπές να μην συμφιλιώνεται κανείς με την πιο ανορθολογικά ελισσόμενη λύπη. Στη χώρα μας βέβαια, η θέσμιση μιας νέας ηθικής, της εγκράτειας και της ασκητική,ς στη θέση μάλιστα μιας ηθικής της βουλιμίας, αποκτά τα τραγελαφικά χαρακτηριστικά που είχαν οι εφαρμογές όλων των εισαγόμενων και αναφομοίωτων υποδειγμάτων.

Η «επάνοδος» στην αρετή απλώς είναι η μικρόνους και κακόμορφη πολιτική ατάλαντων και δεσμευμένων. Γιατί η «αστική τάξη» της χώρας, οι πολιτικές ελίτ, οι πολιτικές διαμεσολαβήσεις της λαϊκής έκφρασης, είχαν ένα εξαιρετικά χαμηλό σθένος θεώρησης και πολιτισμού. Ναι, αρκούσαν μια σειρά ανίκανων ηγετών, όχι μόνο για να καταστρέψουν οικονομικά τη χώρα, αλλά για να απελευθερώσουν όλα τα κακά «τζίνι», να αμολήσουν ό,τι κακό εγκατέστησαν οι ίδιοι στον τόπο μας, σε μια εκπληκτική σύμπραξη, σε μια εκθαμβωτική συναστρία με το θυμικό λιντσαρίσματος και εμφυλιοπολεμικής ορμής.

Η «επάνοδος της αρετής» συνέρχεται με τη σμπαραλιασμένη συνοχή, την αντισυλλογική συνείδηση και τα αιτήματα του σοσιαλιστικού ουμανισμού να αποσοβούνται. Έρχεται το απειλητικό «άλιεν», ένας «σφετεριστής», ένας άρπαγας του «κατάδικού» σου αγαθού, της δουλειάς, της πιθανότητας δουλειάς, της εργασιακής ευστάθειας κ.λπ., για να συνταραχθεί ολόκληρη η σύλληψη της Αριστεράς για να αποδυναμωθεί δομικά ολόκληρη σοσιαλιστική αξιωματική: ότι η ώριμη και ενσυνείδητη ταξική αυτοεικόνα, ισοδυναμεί με το ανατρεπτικό διάβημα.

Είναι πολλοί αυτοί που στρέφονται στους κλασικούς, για να λύσουν τον σημερινό γρίφο. Ενώ όμως οι θεωρητικές αφετηρίες της αριστεράς κτίζονται μέσα στη φλεγόμενη συλλογική διαύγαση των μαζών, σήμερα φαίνεται ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Η ολική εργασιακή αποσταθεροποίηση συντάσσει μια απολύτως συντηρητική, ηττοπαθή, νουνεχή ησυχία. Είχαν μεν δίκιο οι κλασικοί που ανέπτυσσαν το αφήγημά τους γύρω από το εργασιακό υποκείμενο, δεν υπέθεσαν όμως τη μεγάλη τεχνολογική επανάσταση, που από επανάσταση μέσων παραγωγής μετεξελίχθηκε σε επανάσταση μέσων αυτοσυνείδησης.

Η πληροφορία εκτόπισε την πραγματικότητα σε μια χαώδη μεθοδολογική απλούστευση, διαρρηγνύοντας την «ταυτότητα» από την αυτοθέαση, την ταξική θέση από την ταξική συνείδηση, που θα 'λεγαν οι παλιότεροι. Πρόκειται για έναν πολιτιστικό θρίαμβο του καπιταλισμού, που, εκτός από την άδικη αναδιανομή εισοδήματος και πόρων, διαστρέφει κάθε έγερση στη μικροπολεμική τσατίλα ή στον καταπτοημένο και υβρεολόγο τσαμπουκά που βλέπουμε να καταλαμβάνει πολίτες και κοινωνία.

Τέλος χρονιάς λοιπόν ή τέλος χρόνου; Οι ερμηνείες δεν μπορούν να εκβιαστούν. Ας προσπαθήσουμε αυτό που καταλαβαίνουμε, διδαχτήκαμε και κερδίσαμε ως Αριστερά. Τη διακεκαυμένη αγάπη, συντροφικότητα, αλληλεγγύη ως το δύσκολο υστέρημα.

Περίπου εκεί πρέπει να αναζητηθεί η άλλη καρδιά που θα ανατρέψει τον θρίαμβο αυτής της πρωτόγονης προόδου, η οποία επικαλείται τη μεταρρύθμιση για να εγκαταστήσει τους πραιτωριανούς του κούφιου και οπισθοδρομικού μεταρρυθμισμού και τον εργασιακό Μεσαίωνα, που ομνύει στη χώρα για να υποθηκεύσει το απόθεμά της, που μιλάει για την παιδεία εγκαθιστώντας μια πειθαρχική και μαζικοποιημένη σεμιναριακή αγραμματοσύνη, που μιλάει για ελπίδα όταν εγκαθιστά την πιο αντιλειτουργική και θανατική παραγωγική απραξία. Ναι, το πολιτικό υστέρημα πρέπει να ανακτηθεί, το στοίχημα της πολιτικής ευφυΐας να κερδηθεί.


* O Δημήτρης Α. Σεβαστάκης είναι ζωγράφος, αν. καθηγητής ΕΜΠ

dsevastakis@arch.ntua.gr

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton