Μικροί Αντενάουερ
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 23/12/2012

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Μια άκρως ενδιαφέρουσα, πυκνή σε σημειολογία ομιλία έκανε ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς την περασμένη Τρίτη, με την ευκαιρία της επαναδραστηριοποίησης του Ιδρύματος Κόνραντ Αντενάουερ στην Αθήνα. Εξιστόρησε τη δράση δύο Γερμανών πολιτικών, του Γκούσταβ Στρέζεμαν που διετέλεσε καγκελάριος - για τρεις μήνες- και υπουργός Εξωτερικών στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (1923-1929) και του Κόνραντ Αντενάουερ, καγκελάριου της Δυτικής Γερμανίας την περίοδο της μεταπολεμικής ανασυγκρότησης (1943-1963).

Τα κίνητρα της εκτενούς αναφοράς του στη δράση των δύο Γερμανών πολιτικών είναι προφανή. Ο Αντ. Σαμαράς προσπάθησε να δημιουργήσει τους κατάλληλους συνειρμούς για τις ιστορικές αναλογίες που συνδέουν την κατεστραμμένη, ηττημένη, υπερχρεωμένη και υπό καθεστώς επιτροπείας ή κατοχής Γερμανία, μετά τους δυο παγκοσμίους πολέμους, με τη σημερινή Ελλάδα του Μνημονίου. Και να προκαλέσει ανάλογους συνειρμούς για το πώς οι οδυνηροί συμβιβασμοί που έκαναν οι δύο Γερμανοί ηγέτες (και σήμερα μιμείται ο ίδιος) βοήθησαν τη χώρα τους «να ξανασταθεί στα πόδια της και να πρωταγωνιστεί στις εξελίξεις» (ευτυχώς, στο σημείο αυτό, έγινε η απαραίτητη διευκρίνιση ότι ο «Στρέζεμαν δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Ενώ ο Αντενάουερ πρόλαβε»).

Το προφανές είναι ότι ο πρωθυπουργός μέσα από αυτές τις αναφορές προσπάθησε να αιτιολογήσει το δικό του «σχέδιο», το οποίο από την πύρινη αντιμνημονιακή ρητορική κατέληξε στην εξευτελιστική υποταγή στους όρους των πιστωτών, και να απαντήσει στην κριτική που δέχεται ακόμη και από όμορες ιδεολογικά δυνάμεις. Η ιστορική επιχειρηματολογία του ήταν σαφής: «Και οι δύο (σ.σ.: Γερμανοί πολιτικοί) θεωρούνταν 'προσωρινοί ηγέτες, μιας χρήσεως'... Και οι δύο έθεσαν ως προτεραιότητα να αναστυλώσουν την αξιοπιστία της χώρας τους στο εξωτερικό και να αποκαταστήσουν την κοινωνική συνοχή στο εσωτερικό. Kαι είχαν τον ρεαλισμό να αποδεχθούν εκείνα που δεν τους άρεσαν, αλλά για να τα αλλάξουν στη συνέχεια... Kαι οι δύο κατηγορήθηκαν... ότι είχαν αποδεχθεί τους όρους των 'ξένων δυναστών'. Αποδείχθηκε ότι τους είχαν αποδεχθεί για να αλλάξουν την προοπτική των χωρών τους, όχι για να υποθηκεύσουν το μέλλον τους. Και το πέτυχαν».

Εξ ορισμού υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ομολογία σΆ αυτή την ιστορική αναδίφηση. Ότι η Ελλάδα, όπως και η μεταπολεμική Γερμανία, είναι μια χώρα υπό κατοχή. Με τη διαφορά ότι δεν έχει προκαλέσει δύο παγκοσμίους πολέμους με 110 εκατομμύρια νεκρούς, ούτε έχει αναδείξει το απεχθέστερο πολιτικό έκτρωμα της Ιστορίας ανάμεσά τους. Αλλά υπάρχουν κι άλλες διαφορές, με κυριότερη ότι η μεταπολεμική ανοικοδόμηση της Γερμανίας ξεκίνησε με την ουσιαστική διαγραφή του χρέους της που επέβαλαν οι Αμερικανοί, με μια πρωτοφανή ροή επενδυτικών πόρων που δεν περιορίζονταν στο Σχέδιο Μάρσαλ, με τη συγκρότηση ενός υψηλού κόστους και παροχών κοινωνικού κράτους και με γεωπολιτικό κίνητρο - πρωτίστως των Αμερικανών- τη δημιουργία ενός ισχυρού αναχώματος απέναντι στην ΕΣΣΔ και το μπλοκ των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Εξ όσων γνωρίζουμε, δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι η Ελλάδα έχει, για κάποιους λόγους, επιλεγεί από τις «δυνάμεις κατοχής» της, που είναι οι δανειστές, για να αναδειχθεί σε μια, περιφερειακή έστω, οικονομική υπερδύναμη, ώστε να αποδεχθεί κανείς ότι υπάρχει ένα έστω υλικό κίνητρο που δικαιολογεί τη μετατροπή της σε γερμανικό προτεκτοράτο. Οι Αμερικανοί επέλεξαν να μετατρέψουν τη Δυτική Γερμανία σε βασική προμηθεύτρια επενδυτικών και βιομηχανικών αγαθών όλης της Ευρώπης, πράγμα που οδήγησε στο γερμανικό «θαύμα» της ανάπτυξης και των εξαγωγικών πλεονασμάτων, αλλά απέδωσε πολλαπλάσια κέρδη στις αμερικανικές πολυεθνικές. Για την Ελλάδα τι επιφυλάσσει παραγωγικά ο γερμανικός καταμερισμός εργασίας, εκτός από «λίγο κρασί, λίγη θάλασσα και τΆ αγόρι μου»;

Ωστόσο, ακόμη κι αν είχε βάση η προσδοκία μιας δοτής οικονομικής ανάταξης της χώρας και μιας επιστροφής «μερίσματος ευημερίας» στην κοινωνία μέσω της μετατροπής της σε γερμανικό «πειραματόζωο», υπάρχει το ερώτημα αν μπορεί να βρει οποιαδήποτε πολιτική και ηθική δικαιολόγηση η εθελοδουλεία. Υπάρχει ένας σκληρός πυρήνας συνείδησης στις κοινωνίες που δύσκολα «σπάει». Είτε τον αποκαλέσει κανείς εθνική αξιοπρέπεια είτε συλλογική και ατομική αξιοπρέπεια, δύσκολα μπαίνει στη λογική της συναλλαγής και της εξαγοράς που υπαινίσσεται το «σχέδιο Αντενάουερ», το οποίο προτείνει ο Αντ. Σαμαράς. Κι όταν αυτός ο σκληρός πυρήνας συλλογικού ήθους τσαλακώνεται, γεννάει είτε θαύματα είτε τέρατα. Όπως συνέβη και στην περίπτωση της Γερμανίας, ο αιματηρός τυχοδιωκτισμός του Α' Παγκοσμίου Πολέμου γέννησε μια γνήσια λαϊκή εξέγερση, που προδόθηκε και συντρίφτηκε. Και η εξευτελιστική ήττα στον ίδιο πόλεμο, μαζί με τους «ρεαλιστικούς και αναπόφευκτους συμβιβασμούς» που επέβαλαν οι σοσιαλδημοκράτες, συντηρητικοί και φιλελεύθεροι ηγέτες της Βαϊμάρης, οδήγησε τις γερμανικές μάζες στην αγκαλιά του κτήνους. Ποιο από τα δύο ιστορικά σενάρια προκρίνει το κατά Σαμαρά «σχέδιο Στρέζεμαν - Αντενάουερ»;

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton