Όνειρο και εφιάλτης
Πολενάκης Λ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 16/12/2012

Η «Λεωφόρος της Δύσης», που παίζεται στο «Άλεκτον» σε σκηνοθεσία Βασίλη Πλατάκη, είναι μια θεατρική μεταφορά, σε ελεύθερη απόδοση του ίδιου, της ομώνυμης ταινίας (1950) του Γερμανού, πολιτογραφημένου Αμερικανού Μπίλλυ Γουάιλντερ, που μας μεταφέρει στο σκοτεινό κλίμα του μεσοπολέμου και στα παρασκήνια της χολυγουντιανής βιομηχανίας του κινηματογράφου. Μια παλιά δόξα του «βωβού» (στην ταινία πρωταγωνιστούσε η θρυλική Γκλόρια Σβάνσον, παίζοντας ουσιαστικά τον εαυτό της), ζει απομονωμένη, κλεισμένη στον κόσμο της, με μόνη συντροφιά ένα μυστηριώδη ηλικιωμένο υπηρέτη, προσμένοντας μάταια να την ξαναθυμηθούν οι πανίσχυρες εταιρείες του θεάματος... Ένας νεαρός φιλόδοξος, απένταρος, καταχρεωμένος σεναριογράφος καταφεύγει, κυνηγημένος από τους τοκογλύφους, στο σπίτι της... και η ανατρεπτική συνέχεια, που δεν αποκαλύπτουμε, επί της οθόνης ή μάλλον επί της σκηνής.

"Λεωφόρος της Δύσης" και "Μεγάλος Ιεροεξεταστής"

Πρόκειται για ένα έργο αστυνομικής - ερωτικής πλοκής, σε ύφος «φιλμ νουάρ», που εντάσσεται όμως άνετα στη φιλελεύθερη αμερικανική σχολή του θεάτρου, ασκώντας έντονη κριτική στο πλαστό «αμερικάνικο όνειρο» του αυτοδημιούργητου. Θέμα του είναι η ρήξη του ονείρου με την πραγματικότητα, τα πρόσωπά του συγγενεύουν με τους απόκληρους του Ο’ Νηλ, του ΄Αρθουρ Μίλλερ ή του Τέννεση Ουϊλλιαμς και ένας έμπειρος σκηνοθέτης μπορεί να το διαχειριστεί σκηνικά είτε επάνω σε μια ρεαλιστική βάση είτε σαν ένα όνειρο που μεταλλάχθηκε σε εφιάλτη.

Είναι μια παράσταση προσεγμένη στις λεπτομέρειες, με γρήγορο, κινηματογραφικό ρυθμό και διαδοχή πλάνων, που ίσως είχε τα περιθώρια να γίνει λίγο περισσότερο φοβική και «γκότικ». Με σκηνικά - κοστούμια φροντισμένα του Ανδρέα Σαραντόπουλου, με καλές χορογραφίες του Σίμωνα Πάτροκλου και με ασπρόμαυρους φωτισμούς του Δημήτρη Τσιούμα, που θα περίμενα, ίσως, με περισσότερο έντονες μεταπτώσεις από το «ζεστό» στο «κρύο».

Κυρίως, δίνει την ευκαιρία στην Τζένη Κολλάρου - Καλλέργη να αναπτύξει το ταλέντο της σε έναν ρόλο ιδιαίτερα δύσκολο, της Νόρμα Ντέσμοντ, που απαιτεί από τον ηθοποιό να παίζει «αυτό που δεν είναι» σαν «να είναι», και τανάπαλιν. Κυρίαρχη των εκφραστικών της μέσων, σε μια φάση υποκριτικής ευφορίας, χειρίζεται τον ρόλο με άκρα δεξιοτεχνία, για να δώσει στο ξένο, στο ανοίκειο, στο κάτι άλλο κατά την «Ποιητική» του Αριστοτέλη, ένα αναγνωρίσιμο ανθρώπινο πρόσωπο. Συνδυάζει τον ρεαλισμό της μορφής με έναν αφαιρετικό εξπρεσιονισμό και γίνεται ένα «χαίρειν επί τοις μιμήμασιν πάντας».

Ο Χάρης Λογγαράκης υφαίνει με ικανές, κοφτές πιντερικές σαϊτιές τον στιβαρό υπηρέτη - αφέντη Μαξ, εξωτερικά μονολιθικό, εσωτερικά θρυμματισμένο. Στον ρόλο του νεαρού κυνηγού - θηράματος, ο Σταμάτης Μπαρμπαγιαννάκος δίνει ένα ελπιδοφόρο δείγμα των ικανοτήτων του και η Ελίζα Τζίτζη διαθέτει αναμφισβήτητη σκηνική ομορφιά και χάρι.

*

Στο Θέατρο ΣΥΝ ΚΑΤΙ της Κυψέλης δίνεται σε θεατρική μορφή ο αδυσώπητα σκληρός και σπαρακτικά αληθινός μονόλογος του «Μεγάλου Ιεροεξεταστή», από τους «Αδελφούς Καραμαζώφ» του Ντοστογιέφσκι. Στα περιορισμένα πλαίσια μιας θεατρικής κριτικής είναι βέβαια αδύνατον να μιλήσει κάποιος εν εκτάσει για αυτό το θεμελιακό κείμενο του ανθρώπινου πολιτισμού που περιέχει εντός του ολόκληρη την αγωνία του πάσχοντος κόσμου. Είναι μια μεγαλειώδης προφητεία, που μας μιλάει για ένα όραμα απελευθερωτικό, που εξέπεσε σε φονική πρόταση εξουσίας, όταν η ανθρώπινη ιδιοτέλεια και απληστία φαλκίδευσαν το φυσικό αυτεξούσιο του ανθρώπου, αντικαθιστώντας το με το δόγμα. Επειδή το απελευθερωτικό όραμα, όπως το είδαν και το διαχειρίστηκαν σε Ανατολή και Δύση, άφηνε εκτός τον σπερματικό τραγικό λόγο. Πρόκειται για μια κραυγή του σταυρωμένου ανθρώπου χωρίς ανάσταση, όποιον Πάπα ή Στάλιν και αν διακρίνουμε πίσω από τη ζοφερή μορφή του Μεγάλου Ιεροεξεταστή. Για μια γέφυρα που ενώνει τα σημερινά τοπία της πείνας, υλικής και πνευματικής, ως ένα «μέγιστον μάθημα» ζωής, «εσαεί».

Η μετάφραση, κλασική, του Άρη Αλεξάνδρου, σε εντελή επεξεργασία κειμένου της Ματίνας Μοσχόβη. Σκηνοθετεί και ερμηνεύει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, με απόλυτο σεβασμό στο γράμμα και στο πνεύμα του κειμένου. Είναι μια ερμηνεία «εκ βαθέων», ειλικρινής, γυμνή, ένσαρκη σαν την εξομολόγηση ενός «αμαρτωλού» ερημίτη, χωρίς κανένα περιττό στολίδι, που κανείς δεν πρέπει να χάσει.

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton