Θετικά αλλά και αντιφατικά στοιχεία
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 09/08/2011

Η ανακοίνωση των γενικών κατευθύνσεων του σχεδίου νόμου για τα ναρκωτικά που παρουσίασε την Τρίτη 2 Αυγούστου ο υπουργός Υγείας αποτέλεσε αφορμή να εκδηλωθεί για μια ακόμη φορά η παθογένεια του δημόσιου διαλόγου για το κρίσιμο αυτό κοινωνικό ζήτημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι όλη η συζήτηση μοιάζει να επικεντρώνεται στην αποποινικοποίηση της χρήσης ουσιών πυροδοτώντας μια αντιπαράθεση ανάμεσα σε αυτούς που πανηγυρίζουν για το ελευθεριακό και εκσυγχρονιστικό πνεύμα του νομοσχεδίου, αναγορεύοντας την χρήση και την εξάρτηση σε γεγονός ελευθερίας, και σε εκείνους που διακρίνουν μια κομπίνα της κυβέρνησης για να μαστουρώσει την κοινή γνώμη σε καιρούς Μνημονίου, λες και η αύξηση των φαινομένων εξάρτησης δεν προκαλείται από την ίδια την κοινωνική και οικονομική κρίση, αλλά από τη διαθεσιμότητα των ναρκωτικών. Βέβαια μια επικαιρότητα που εστιάζεται στο «σοκ και δέος» της εικόνας συριγγών, εξαθλιωμένων χρηστών και αναγγελίας θανάτων δεν μπορεί να διακρίνει ούτε τις κοινωνικές αιτίες της χρήσης αλλά ούτε και την παθογένεια των μέχρι τώρα πολιτικών αντιμετώπισης, της ανεπάρκειας του δικαστικού και του σωφρονιστικού συστήματος, των κυκλωμάτων που στήνονται γύρω από την ποινική αντιμετώπιση του χρήστη, του κοινωνικού στιγματισμού και της περιθωριοποίησης, φαινόμενα που βλέπουμε να εντείνονται καθημερινά όσο η κρίση διαβρώνει τα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής.

 

Ως εργαζόμενοι στον χώρο της απεξάρτησης μπορούμε να διακρίνουμε τα θετικά στοιχεία των κατευθύνσεων που δημοσιοποιήθηκαν για το σχέδιο νόμου, που ας σημειωθεί έχει κατατεθεί από τη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή στο υπουργείο τον Γενάρη και ανασύρεται σήμερα χάριν της συγκυρίας. Κι όλα αυτά με την επιφύλαξη του μακρού δρόμου που πρέπει να διανύσει από την εξαγγελία μέχρι το τελικό κείμενο που θα ψηφιστεί:

 

- Η αντιμετώπιση της χρήσης ως πράξη αυτοπροσβολής (που βέβαια είναι κάτι διαφορετικό από το «δικαίωμα στην χρήση») και η συνεπακόλουθη ποινική αντιμετώπιση της κατοχής ως πταίσμα, αποκαθιστά τον παραλογισμό της θεώρησης του εξαρτημένου ως εγκληματία, όταν το «έγκλημα» στρέφεται αποκλειστικά κατά του εαυτού του. Βέβαια η «παραφωνία» της ελάφρυνσης της ποινής για καλλιέργεια κάνναβης, κατάλοιπο ίσως νεανικό ή επικοινωνιακό τρυκ, κινδυνεύει να περάσει λάθος μηνύματα, και να απενοχοποιήσει συμβολικά την εξάρτηση μεταθέτοντας το πρόβλημα στον τρόπο προμήθειας της ουσίας.

- Η προσπάθεια επαναδιατύπωσης των ελαφρυντικών συνεπειών της ιδιότητας του εξαρτημένου στην ποινική αντιμετώπιση της εμπορίας μπορεί να συμβάλλει στον τερματισμό του σημερινού θεάτρου του παραλόγου, όπου μεγαλέμποροι πέφτουν στα μαλακά «εξασφαλίζοντας» βεβαιώσεις ότι είναι χρήστες, ενώ εξαρτημένοι φορτώνονται με εξοντωτικές ποινές κατά το δοκούν.

- Τα ευνοϊκά μέτρα που περιλαμβάνονται και ενισχύουν την τρέχουσα νομοθεσία μπορούν να συμβάλλουν στην αποφυγή φαινομένων που κατΆ επανάληψη αντιμετωπίζουμε, να «ανταμείβεται» η προσπάθεια ανθρώπων που βρίσκονται σε διαδικασία απεξάρτησης ή έχουν απεξαρτηθεί, με μια ανάλγητη ποινική μεταχείριση, ακυρώνοντας τόσο τη δική τους προσπάθεια όσο και την επένδυση των οργανισμών (και της πολιτείας) στο να την στηρίξουν.

- Η εναλλακτική δυνατότητα της θεραπείας αντί της έκτισης ποινής όχι μόνο δημιουργεί κίνητρα για μια πορεία απεξάρτησης και κοινωνικής επανένταξης αλλά αποκαθάρει και την ιδέα του σωφρονισμού από την παγίδα της εκδικητικότητας. Παράλληλα η ευνοϊκή μεταχείριση των υπό απεξάρτηση ατόμων για να ολοκληρώσουν την προσπάθεια τους ενισχύει αντικειμενικά τη θεραπεία αλλά εκπέμπει επί πλέον ένα ισχυρό κοινωνικό μήνυμα ότι αυτή η προσπάθεια βρίσκει αναγνώριση και αξία.

Οι δηλώσεις του υπουργού εστιάστηκαν κατΆ επανάληψη στη διασφάλιση του δικαιώματος στην απεξάρτηση, στη θεραπεία. Κι αυτό είναι το σημείο που κρίνονται οι προθέσεις της κυβέρνησης, αν διασφαλίζει στην πράξη τις αρχές που επικαλείται. Εδώ δυστυχώς η πραγματικότητα απέχει από τις διακηρύξεις. Γιατί το δικαίωμα στη θεραπεία είναι συνάρτηση της φροντίδας της πολιτείας για την απεξάρτηση και τη Δημόσια Υγεία γενικότερα. Και η διαρκής μείωση των προϋπολογισμών των οργανισμών, η ασφυξία της θεσμοθετημένης πλέον συνεχούς μείωσης του προσωπικού όταν οι ανάγκες γιγαντώνονται, το φημολογούμενο συν- χωνευτήρι με μόνο κριτήριο τη μείωση του κόστους, η εγκατάλειψη του ποιοτικού κριτηρίου, η μονομερής αναζήτηση λύσεων στο «φτηνό» υποκατάστατο, είναι τουλάχιστον αντιφατικά με τις καλές προθέσεις που διατυπώνονται στο σχέδιο νόμου. Ο ενταφιασμός του Εθνικού Σχεδίου Δράσης για τα ναρκωτικά, του σχεδίου δηλαδή που θα μετουσιώσει τις προθέσεις και τα νομοθετήματα σε εφαρμόσιμη πολιτική, είναι μια ακόμη αξιοσημείωτη αντίφαση.

Ως εργαζόμενοι του ΚΕΘΕΑ ζούμε στην καθημερινότητα του εργασιακού μας χώρου την σκοτεινή πλευρά της κυβερνητικής πολιτικής. Αγωνιζόμαστε και διεκδικούμε αυτές οι αρχές που μοιάζει να γίνονται αποδεκτές στο σχέδιο νόμου να γίνουν σεβαστές από την πολιτεία και στο επίπεδο της καθημερινής πράξης κι όχι να αποτελέσουν μια κενή ρητορεία, χρήσιμη μόνο για να συγκαλύψει τον καιάδα των πολιτικών του μνημονίου, στον οποίο ρίχνονται καθημερινά οι εξαρτημένοι μαζί με τις οικογένειες τους, αλλά και τους εργαζόμενους στην απεξάρτηση.

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton