Die Tagszeitung: Ο πόλεμος των αθλητών της γνώμης
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 02/04/2011

Του Ρούντολφ Βάλτερ

Όποιος ασκεί κριτική στην επέμβαση της Δύσης στη Λιβύη δεν ταυτίζεται απαραίτητα με τον Καντάφι, όπως επιμένουν αυτή την εποχή οι αθλητές της γνώμης του τσίρκου των διανοουμένων περί τον Μπερνάρ Ανρί Λεβί ή κάποιοι βουλευτές των πίσω εδράνων στο Βερολίνο. Η κατάσταση είναι πολύ πιο περίπλοκη.

Η πολιτική αχίλλειος πτέρνα των υποστηρικτών της στρατιωτικής επέμβασης είναι η ίδια η αιτιολόγησή της. Αυτό που η μηχανή της προπαγάνδας ονόμαζε στον πόλεμο του Ιράκ «όπλα μαζικής καταστροφής» είναι στην περίπτωση της Λιβύης τα «λουτρό αίματος», «δήμιος», «μαζικές δολοφονίες», «βαρβαρότητα». Δίπλα σ' αυτές τις βαριές εκφράσεις από το ρεπερτόριο αυτών που θολώνουν τα νερά δεν λείπουν ούτε οι βαρύγδουπες συγκρίσεις από τα κύρια άρθρα των εφημερίδων: «Ο λοχαγός με την αμφιλεγόμενη φήμη» ή ακόμη και ο νέος «Αδόλφος Χίτλερ».

Μένει λοιπόν το ερώτημα γιατί πρέπει να πάρει κανείς αίφνης στα σοβαρά αυτόν τον μεγαλομανή Καντάφι όταν απειλεί τους κατοίκους της Βεγγάζης με ένα λουτρό αίματος. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι ο Καντάφι ήταν ή είναι ικανός να «σφαγιάσει τον ίδιο του τον λαό», όπως έγραφε μια γερμανική εφημερίδα. Η απλή λογική των πρόθυμων για πόλεμο χρειάζεται ωστόσο να πλασάρει με έντονα χρώματα και λέξεις τις δυνάμει αγριότητες του Καντάφι, για να μπορέσει να φωτίσει τις θολές εικόνες ενός πραγματικού «λιβυκού απελευθερωτικού κινήματος». Γι’ αυτό και χρησιμοποιούνται κατά κόρον βαριές έννοιες όπως «ελευθερία και δικαίωμα στην αυτοδιάθεση», «ευθύνη», «αξίες» κ.λπ. Όλα αυτά όμως δεν είναι ισχυρά επιχειρήματα για έναν πόλεμο.

 

Δεν υπάρχει γενοκτονία στον ορίζοντα

Η εξουσία του Καντάφι όλα αυτά τα χρόνια δεν στηριζόταν πρωτίστως στην κρατική τρομοκρατία, αλλά στις εξαγωγές πετρελαίου και αερίου, από τα έσοδα των οποίων ο Καντάφι αγόραζε την υποστήριξη ή έστω την ανοχή του λαού του. Αυτό δεν κάνει πιο αποδεκτή τη δικτατορία του, κάνει όμως ακόμη λιγότερο αξιόπιστους τους αλλόφρονες υποστηρικτές του πολέμου. Είναι προφανές ότι στην περίπτωση της Λιβύης δεν έχουμε να κάνουμε με μια απειλή γενοκτονίας, τον μοναδικό λόγο που δικαιώνει μια στρατιωτική επέμβαση.

Κάτω από το επίπεδο όλων αυτών των θεωρητικών του πολέμου κινείται μόνο η πολεμική προπαγάνδα των «αυτόπτων μαρτύρων», που κυκλοφορεί μέσω blog και twitter. Η ελβετική Tagesanzeiger, για παράδειγμα, ελλείψει ανταποκριτή ή απεσταλμένου στη Λιβύη, αναπαρήγαγε τη φήμη ότι ο Καντάφι αδειάζει τα ορφανοτροφεία και στέλνει τα παιδάκια να γίνουν ανθρώπινες ασπίδες για τα τανκς του. Άλλοι πάλι μιλάνε για αμοιβές που προσφέρονται σε όσους σκοτώνουν αντικαθεστωτικούς και για μισθούς 10.000 δολαρίων σε μισθοφόρους -εφοδιασμένους με Βιάγκρα- που ορμάνε στις γυναίκες της Λιβύης. Κι ενώ οι φήμες αυτές γεμίζουν τις σελίδες των εφημερίδων, δεν μιλά κανείς για τα πιθανά θύματα των αεροπορικών επιθέσεων της Δύσης. Σπάνια αναφέρεται κάποιο μέσο ενημέρωσης στους καμένους μέχρι μη αναγνώρισης φαντάρους μέσα στα τανκς τους. Κι όταν γίνει κάποια αναφορά, τότε υποτίθεται ότι ήταν μισθοφόροι από τη Μαύρη Αφρική.

 

Επιτυχία όπως στο Κόσοβο;

Ο Γιόσκα Φίσερ δεν είναι ο μοναδικός που έσπευσε να συγκρίνει τον πόλεμο της Λιβύης με τους παράνομους βάσει του διεθνούς δικαίου βομβαρδισμούς ενάντια στη Σερβία τον Μάρτιο του 1999. Κι αυτός ο βομβαρδισμός υποτίθεται ότι ξεκίνησε για να αποτρέψει μια επαπειλούμενη γενοκτονία σε βάρος των Αλβανών. Το αποτέλεσμά του ήταν «μόνο» να οδηγήσει σε μαζική έξοδο 700.000 Αλβανούς και στη συνέχεια να επιτρέψει σε μια συμμορία ονόματι UCK να εκδιώξει μερικές δεκάδες χιλιάδες Σέρβους από το Κόσοβο -κι όλα αυτά υπό τη στοργική προστασία του ΝΑΤΟ.

Οι επιθέσεις του ΝΑΤΟ, μάλιστα, ενίσχυσαν τον Μιλόσεβιτς και τον σερβικό εθνικισμό. Ο δικτάτορας έπεσε πολλούς μήνες αργότερα, όχι χάρη στην επέμβαση του ΝΑΤΟ αλλά χάρη στην εξέγερση του λαού του, που δεν θέλησε να ανεχθεί άλλη μια εκλογική νοθεία από την κλίκα του Μιλόσεβιτς. Ποιος εκτός από τον Φίσερ θα τολμούσε σήμερα να πουλήσει τέτοιου τύπου «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» ως επιτυχίες;

Κι όμως, υπάρχουν ακόμη χειρότερα επιχειρήματα για τον πόλεμο από αυτά του αμετανόητου Φίσερ. Ένας εμπνευσμένος αρθρογράφος επανέφερε στο προσκήνιο την παλιά «ρεαλπολιτίκ». Στηρίχθηκε στο «παιχνίδι με πολλές μπάλες» του Βίσμαρκ και χλεύασε τις ενστάσεις του φιλοσόφου του Δικαίου Ράινχαρτ Μέρκελ ότι το διεθνές δίκαιο δεν προσφέρεται για να στηρίζει την αυθαιρεσία των οπορτουνιστών τύπου Σαρκοζί. Είναι βέβαιο ότι ο Σαρκοζί ευχαρίστως θα πουλούσε ένα πυρηνικό εργοστάσιο στον Γιο της Ερήμου, λίγο πριν ανακαλύψει ότι ένας πόλεμος ενάντια στη Λιβύη ενδέχεται να αποδειχθεί χρήσιμος για να τον βγάλει από τον πάτο των δημοσκοπήσεων που έχει πέσει στη Γαλλία. Μια ακόμη «καλή πρόθεση» ενός, υποτίθεται, «δίκαιου πολέμου».

Σύμφωνα με τον εμπνευσμένο αρθρογράφο η «ρεαλπολιτίκ» είναι μια διαδικασία που «έχει πλήρη επίγνωση των ορίων και των ρίσκων της». Αυτό ιστορικά ίσχυσε ελάχιστες φορές. Λεγεώνες ολόκληρες από θιασώτες της «ρεαλπολιτίκ» έχασαν το μέτρο και τα όρια και υπέταξαν το διεθνές δίκαιο στην εξουσία και τη βία. Ακριβώς όπως και τώρα.

 

Ασαφές ψήφισμα του ΟΗΕ

Το ψήφισμα 1973 του ΟΗΕ επιτρέπει μια «ανθρωπιστική επέμβαση» στη Λιβύη δίνοντας μια νομική βάση σ' αυτόν τον πόλεμο. Όμως το παζάρι πριν από τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, η απότομη αλλαγή στάσης των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς και η πρεμούρα του Σαρκοζί να αυτοανακηρυχθεί πολέμαρχος ρίχνουν ένα θολό φως στο ψήφισμα. Αποκαλυπτική είναι η «δημιουργική ασάφεια» του κειμένου του ψηφίσματος. Επιτρέπει «κάθε απαραίτητο μέσο» για την προστασία «των αμάχων και των περιοχών που κατοικούνται από άμαχους», αλλά απαγορεύει τη χρήση δυνάμεων πεζικού. Και δεν αναφέρει καν έναν στόχο τον οποίο όλοι προσπαθούν τώρα να πετύχουν: την αλλαγή καθεστώτος, την εκδίωξη του δικτάτορα Καντάφι.

Εκ της διατύπωσης του ψηφίσματος προκύπτει ένα στρατιωτικό κι ένα πολιτικό πρόβλημα. Κάθε λοχίας γνωρίζει - και οι απόστρατοι στρατηγοί του ΝΑΤΟ το επαναλαμβάνουν καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης- ότι μόνο από αέρος είναι αδύνατον να ρίξεις ένα εξοπλισμένο καθεστώς, εκτός εάν ισοπεδώσεις τη χώρα και τα κάνεις όλα στάχτη και μπούλμπερη. Το ψήφισμα του ΟΗΕ αντίθετα επιδεικνύει διπλωματική υποκρισία. Αυτοί που το ψηφίσανε ξέρουν ότι οι στόχοι τους μπορούν μόνο με την παραβίασή του να επιτευχθούν. Οι υπόλοιπες χώρες στο Συμβούλιο Ασφαλείας το συνειδητοποίησαν εγκαίρως και γι’ αυτό απείχαν της ψηφοφορίας. Γι' αυτό ήταν σωστή η αποχή της Γερμανίας.

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton