Αλλαγές μέσα και έξω από τα γήπεδα
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 25/06/2010

Του Νότη Ανανιάδη

Στα τέλη της δεκαετίας του '60 οι τερματοφύλακες άρχισαν να βγάζουν την παραδοσιακή ελαφριά τραγιάσκα που φορούσαν και να βάζουν γάντια. (Αν και ο μεγάλος Γιάνγκλομπντ της Ολλανδίας του Κρόιφ έβγαλε το Μουντιάλ του '74 φτάνοντας μέχρι τον τελικό με γυμνά χέρια!). Σιγά - σιγά, οι τερματοφύλακες πάντοτε άρχιζαν να φορούν ενισχυμένες στολές, φόρμες για να προστατεύουν τα γόνατα, φανέλες με ειδική προστασία στους αγκώνες και τους ώμους. Από τα τέλη της δεκαετίας του '80, τα κοντά σορτσάκια όλων των ποδοσφαιριστών μάκραιναν, για να φτάσουμε στις σημερινές... σκελέες. Απ' τη δεκαετία του '90 οι διαιτητές έβαλαν χρώμα στις στολές τους και έπαψαν να θυμίζουν κοράκια ή νεκροθάφτες. Τουλάχιστον εμφανισιακά.

Τα λίγα γκολ και οι όλο και περισσότερες ισοπαλίες οδήγησαν στην αλλαγή στη βαθμολόγηση, με την πριμοδότηση ακόμη ενός βαθμού της νίκης, που πλέον παίρνει 3. Και σε μια πολύ σημαντική αλλαγή στον κανονισμό, σύμφωνα με την οποία απαγορεύεται να γυρίσει εκούσια με τα πόδια ένας παίκτης την μπάλα στον τερματοφύλακα, ή αν αυτό γίνει, ο τερματοφύλακας δεν επιτρέπεται να την πιάσει με τα χέρια, αλλά πρέπει να χρησιμοποιήσει τα πόδια του για την απομακρύνει. Αυτό σε συνδυασμό με την όλο πιο μεγάλη βαρύτητα που δίνουν οι προπονητές στη φυσική κατάσταση, τις πιο σφικτές άμυνες, αλλά και τις όλο και περισσότερες γρήγορες αντεπιθέσεις, έβγαλε αυτή τη μοναχική φιγούρα που λέγεται τερματοφύλακας απ' τα γκολπόστ, κάνοντάς την να παίζει κάτι σαν μπακότερμα.

Έγραψα μπακότερμα και θυμήθηκα τα παιδικά μας χρόνια. Και το '60 και το '70, λίγο και το '80, οι ελεύθεροι χώροι στις πόλεις ήταν γεμάτοι από παιδιά που έπαιζαν με μια μπάλα ποδοσφαίρου. Πολυτέλεια η δερμάτινη, πολύ συνηθισμένη η πλαστική. Πάντα όμως μια μπάλα ποδοσφαίρου. Οι αλάνες είχαν ήδη απ' τα μέσα της δεκαετίας του '70 μειωθεί. Η εφευρετικότητά μας όμως, δεν άφηνε σπιθαμή πλατείας ή ίχνος χώματος και σπανιότατα χορταριού, την άμμο στις παραλίες ακόμη, που να μην τη μετατρέπουμε καθημερινά σε γήπεδο.

Στη Φρεαττύδα του Πειραιά που μεγάλωσα, είχαμε την πολυτέλεια να χρησιμοποιούμε το κατασκευασμένο από πολλά τεχνητά λοφάκια χορτάρι γύρω απ' τον «Παπανικολή» ως γήπεδο. Γουέμπλεϊ φαινόταν στα μάτια μας. Αλλά μπάλα παίζαμε και στο τσιμέντο του σημερινού πάρκινγκ μπροστά στην Πισίνα και στα πλακάκια στο πολύ φαρδύ πεζοδρόμιο πάνω απ' το Ναυτικό Μουσείο, παντού. Τις τελευταίες μέρες, γυρνώντας σε ένα παλιό στέκι, σήμερα «Blue Cafe», τα χρόνια εκείνα «Γαλάζιο Καφενείο», για να δούμε με κάποιους φίλους αγώνες του Μουντιάλ, μου δόθηκε η ευκαιρία όχι μόνο να διαπιστώσω πως δεν παίζουν πια παιδιά στους εναπομείναντες ελεύθερους χώρους της Φρεαττύδας, αλλά ότι κύριο μέλημα των γονιών τους, των φίλων μου, δηλαδή, που βλέπουμε μαζί τα ματς, είναι σε ποια ακαδημία ποδοσφαίρου να τα γράψουν απ' τον Σεπτέμβριο. Επί πληρωμή, φυσικά. Και μιλάμε για παιδιά 8, 10 ή 12 ετών, που τους αρέσει η μπάλα, τρελαίνονται για το ποδόσφαιρο, αλλά φοβάμαι -και αυτή είναι η πιο σημαντική αλλαγή- μέσα απ' τη διαδικασία αυτή ότι χάνουν το παιχνίδι.

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton