..."Τότε καταλάβαμε. Η τρίτη ολομέλεια ήταν η κήρυξη του πολέμου"
 
Ημερομηνία δημοσίευσης: 03/11/2009

Συνέντευξη στον Λευτέρη Μαυροειδή

Λευτέρης: Από τη Μαρξιστική Σχολή πέρασαν πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι, όπως ο Κώστας ο Αξελός, ο Ανδρέας ο Φραγκιάς, ο Κώστας ο Καλοκαιρινός, μερικές κοπέλες, η Αφρώ Μαυροειδή, η Ελένη Γαρίδη...

Έλλη: Ήταν πολλοί. Άλλωστε δεν ήταν μία σχολή, ήταν πολλά τμήματα, ήμασταν τότε στην Αναξαγόρα, στριμωχνόμασταν όπου υπήρχε χώρος, ακόμη και στο υπόγειο πλάι στον καυστήρα της θέρμανσης γίνονταν τα μαθήματά μας. Ένα διάστημα μάλιστα ήταν κι εκείνο το "Φροντιστήριο", εκτός από τις σχολές. Λειτούργησε στο κτίριο της Εδουάρδου Λω, βράδυ, μια φορά την εβδομάδα. Εγώ και ο Αξελός και το "ακροατήριο", αγωνιστές κάθε λογής, φοιτητές, εργάτες, νοικοκυρές, όποιος ήθελε να πάρει απαντήσεις σε ερωτήματα και απορίες, έρχονταν εκεί, τις υπέβαλλαν κι εμείς απαντούσαμε. Αμέσως και επί τόπου! Επί θεωρητικών θεμάτων! Τι μπορούσαμε να λέμε, δυο πιτσιρίκια, δεν έχω ιδέα. Πάντως είχαμε το θράσος να απαντάμε. Και είχε και καλό όνομα το "φροντιστήριο της Αλίκης" όπως είχε γίνει γνωστό στους κύκλους του κόμματος. Ένα περιστατικό μού μένει αλησμόνητο. Ήταν στην προσυνεδριακή συνδιάσκεψη της ΚΟΑ, στο βήμα ήταν ένας σύντροφος, Στεργίου, αν θυμάμαι καλά - δεν τον ξανασυνάντησα, στην ομιλία του έκανε μια φοβερή επίθεση στον Πλουμπίδη, τον κατηγορούσε για κάποια λάθη, και ξαφνικά τον ακούω να λέει "Τον Μπάρμπα πρέπει να τον στείλουμε στο φροντιστήριο της Αλίκης να μάθει μαρξισμό!". Όλοι γέλασαν κι εγώ ευχόμουν ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί. Τον "Μπάρμπα", όπως λέγανε τον Πλουμπίδη οι παλιοί, δεν τον είχα γνωρίσει ακόμη, αλλά τον ήξερα σαν θρύλο για τον ρόλο του στην Κατοχή, στην οργάνωση των μεγάλων διαδηλώσεων. Πού να ήξερα τότε τι του έμελλε να τραβήξει αργότερα - κι εγώ μαζί του... (...)

Τσακιζόμουνα τότε. Είχα πολλές δουλειές, τσακιζόμουνα για να κάνω τα μαθήματα. Ύστερα κάναμε τη Σχολή της ΚΟΑ στο όνομα της Ηλέκτρας Αποστόλου. Ήτανε πολύ καλή σχολή, οργανωμένη τέλεια. Τα παιδιά ήταν όλη τη μέρα εκεί, το πρωί γίνονταν τα μαθήματα, το μεσημέρι φαγητό εκεί, τ' απόγεμα μελέτη και φροντιστηριακή δουλειά, φεύγανε πια το βράδυ. Να σκεφτείς ότι τα έκανα όλα μόνη μου, τα προγράμματα, την ετοιμασία και το γράψιμο των μαθημάτων, που τα παιδιά τα έπαιρναν πολυγραφημένα, τις παραδόσεις, τη λειτουργία της σχολής, ώς και εκδρομές την Κυριακή. Μόνο δυο φορές κάλεσα στελέχη -τον Λευτέρη Αποστόλου για ένα μάθημα Πολιτικής Οικονομίας και τον Καραγιώργη-, δεν θυμάμαι για ποιο θέμα, ίσως εξωτερική πολιτική. Τσακιζόμουνα στην κούραση, μα το χαιρόμουνα γιατί είχε αποτέλεσμα. Τότε είχε γίνει και η σχολή της Κ.Ε. στο όνομα του Δημήτρη Γληνού. Ξέρεις ποιος ήταν διευθυντής σ' αυτήν; Ο Λυκογιάννης!

Λευτέρης: Ο χαφιές.

Έλλη: Ναι. Αυτός που ήταν ο εξ απορρήτων του Ζαχαριάδη. Τα γραφεία τους ήταν αντικριστά, στο ίδιο δωμάτιο. Από τότε έχω αυτή την απορία.

Λευτέρης: Δεν ήταν διευθυντής ο Ζεύγος;

Έλλη: Τιμητικά, ναι. Αλλά τη δουλειά την έβγαζε ο Λυκογιάννης, σ' αυτόν είχε παραδώσει ο Ζαχαριάδης και τα αρχεία του κόμματος, για να γράψει, υποτίθεται, την ιστορία του ΚΚΕ! Καταλαβαίνεις. Ήταν κολλητός του Ζαχαριάδη, μάθαινε τα πάντα από πρώτο χέρι, ήταν παρών στις συναντήσεις και τις συνεργασίες του, είχε τα αρχεία του κόμματος στα χέρια του και μόλις μπήκαμε στην παρανομία κι άρχισαν τα μεγάλα χτυπήματα και οι απανωτές συλλήψεις, ειδοποιηθήκαμε "επισήμως" από τις κομματικές οργανώσεις να προσέχουμε τον Λυκογιάννη, ο οποίος "είναι αξιωματικός του στρατού, υπηρετεί στο Δεύτερο Γραφείο, κυκλοφορεί με στολή συνταγματάρχη"! Ποτέ δεν μας δόθηκε κάποια εξήγηση, ούτε -από όσο ξέρω- λογοδότησε ο Ζαχαριάδης γι' αυτή τη βρώμικη ιστορία.

Λευτέρης: Πέρασε απ' αυτή τη σχολή και ο Ψηλορείτης...

Έλλη: Ναι, είχε έρθει τότε με τα στιβάνια του, λεβέντης κρητικός.

Λευτέρης: Ο γιος του είχε γεννηθεί στον σταθμό της "Ελεύθερης Ελλάδας". Ήταν τότε εκεί και η Αφροδίτη που προηγουμένως ήταν η υπεύθυνη του σταθμού. Ήταν η γυναίκα του Στέργιου Αναστασιάδη.

Έλλη: Άλλη περίεργη ιστορία με τον Αναστασιάδη. Ήταν μέλος του Π.Γ., έτσι; Είχε συλληφθεί, τον είχαν στην Ασφάλεια, κι από εκεί και πέρα χάθηκε. Τότε είχαμε μάθει πως τον είχαν σκοτώσει στην Ασφάλεια. Όμως, ποτέ κανείς δεν μίλησε για τον Αναστασιάδη. Ένα μέλος του Π.Γ. να χάνεται στα μπουντρούμια της Ασφάλειας και το κόμμα να μην αναφέρει ποτέ ούτε το όνομά του, είναι τουλάχιστον ανεξήγητο. Τότε είχε ακουστεί πως είχε διαφωνήσει με τον Ζαχαριάδη για τον ένοπλο αγώνα, μα δεν έμαθα εγώ τουλάχιστον τίποτε θετικό. Όπως είχε γίνει και με την καημένη τη Χρύσα Χατζηβασιλείου.

Λευτέρης: Τη Χρύσα την ήξερες;

Έλλη: Την ήξερα. Το τελευταίο διάστημα ήτανε γραμματέας της Αθήνας. Μάλιστα εκείνον τον καιρό, που ετοιμαζόταν να πάει έξω, την έβλεπα σχεδόν καθημερινά. Ανυπομονούσε γιατί καθυστερούσε η αναχώρησή της. Ερχόταν στο σπίτι μου, ένα υπογειάκι στα Εξάρχεια, το είχε σαν καταφύγιο. Ήταν έξυπνη και μορφωμένη γυναίκα. Διάβαζε - πράγμα σπάνιο για τα τότε στελέχη. Δεν ξεχνώ μια απλή κουβέντα της, που μου έκανε πολύ καλό. Τι μπορεί να κάνει καμιά φορά μια απλή κουβέντα... Μου έλεγε πως εκείνο τον καιρό είχανε εκδοθεί πολλά καλά βιβλία και δεν είχε προλάβει να τα διαβάσει. "Δεν έχω διαβάσει ακόμη το τελευταίο βιβλίο του Άμαντου για το Βυζάντιο", μου είπε. Αυτό ήταν. Μέσα μου άναψαν λαμπάκια. Ένα ανώτατο στέλεχος του Κόμματος, μέλος του Πολιτικού Γραφείου, θεωρούσε παράλειψη το ότι δεν είχε διαβάσει τις νέες εκδόσεις, και μάλιστα τον Άμαντο, έναν "αστό" ιστορικό! Αυτό ήταν. Αφού η Χρύσα "διάβαζε", τότε μπορούσα να διαβάζω κι εγώ. Χωρίς τύψεις και χωρίς τον φόβο να με κατατάξουν στους "χαρτογιακάδες" - κατά την προσφιλή έκφραση του Ζαχαριάδη. (...)

Η Χρύσα... Δεν ξέρω για ποιον λόγο ο Νίκος δεν είχε καθόλου καλές σχέσεις μαζί της. Κάποτε την είχαν στείλει στο Μωριά, είχαν μια συνεργασία, και δεν τον χώνευε καθόλου τον Νίκο. "Ποτέ δεν κατάλαβα τι είχε η Χρύσα μαζί μου, ποτέ δεν τα πήγαμε καλά", μου έλεγε. Εκείνος την εκτιμούσε. Μάλιστα, μια φορά που ήθελε να με παινέψει για τη μαρξιστική μου μόρφωση μού είπε πως σε μαρξιστική μόρφωση "σε βάζω αμέσως μετά τη Χρύσα"!

Λευτέρης: Λέγεται ότι η Χρύσα είχε ταχθεί κατά της γραμμής του ένοπλου αγώνα και ενάντια στον εμφύλιο πόλεμο, εντεύθεν η αντιπάθεια που της είχε ο Ζαχαριάδης, ήταν αλήθεια;

Έλλη: Ναι.

Λευτέρης: Εσύ το ξέρεις;

Έλλη: Κοίταξε, δεν μου είπε ποτέ πως δεν κάνουνε καλά, μα ο τρόπος που μιλούσε -ή δεν μιλούσε- για τον εμφύλιο, μου έδινε να το καταλαβαίνω. Για μένα είναι σίγουρο, το έδειξαν όσα έγιναν μετά. Κοίταξε, όταν είχε έρθει εδώ η αντιπροσωπεία του ΟΗΕ, η Χρύσα ήταν γραμματέας της Επιτροπής Πόλης. Τότε έγινε η τελευταία μαζική (σχετικά) εκδήλωση στο Ακροπόλ. Την αξιολόγηση αυτής της εκδήλωσης την έκανε η Χρύσα σε ειδικό αχτίφ των γραμματέων των αχτίδων κι όπου έπαιρνα μέρος κι εγώ ως υπεύθυνη της διαφώτισης. Λοιπόν, η Χρύσα περιορίστηκε στο θέμα της τρομοκρατίας, ούτε μια κορώνα για τον ηρωικό αγώνα στα βουνά, όπως θα περίμενε κανείς. Το μόνο που τόνισε (και σ' αυτό έπεσε έξω) ήταν ότι η επιτυχία της εκδήλωσης (είχε οργανωθεί με απόλυτη μυστικότητα για να μην το πάρει είδηση η Ασφάλεια κι η επιτυχία της ήταν μοναδική) έδειχνε πως "τουλάχιστον στο επίπεδο των γραμματέων δεν έχουμε χαφιέδες"! Κι όμως, είχαμε, στην Ασφάλεια, σε μια επίδειξη των ικανοτήτων τους - και της αφέλειάς μας προφανώς- μου παρουσιάσανε δύο, μα αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Το γεγονός είναι πως αμέσως μετά η Χρύσα παρέδωσε στον καινούργιο γραμματέα της Αθήνας, τον Βασιλειάδη (δεν θυμάμαι το μικρό του όνομα). Ήρθε η ώρα της Τρίτης Ολομέλειας (με τις περίφημες "τρεις τελείες"...) και άρχισαν οι αναλύσεις των αποφάσεών της στα στελέχη και τα μέλη.

Οι αναλύσεις γίνονταν παράνομα πια -ήταν εκείνη η ιδιόμορφη περίοδος της ημιπαρανομίας- σε σπίτια, κατά ομάδες. Στη δική μας ομάδα, περίπου δέκα άνθρωποι, την ανάλυση την έκανε ο Βασιλειάδης. Κοντά του ήταν και ο δεύτερος γραμματέας, ο Παπαγγέλου. Μίλησε πάνω από μισή ώρα ο Βασιλειάδης, είπε πολλά, τελείωσε την ανάλυση και οι ακροατές μείναμε να κοιταζόμαστε αμήχανοι, προσπαθώντας να μαντέψουμε αν κάποιος είχε καταλάβει ποιες ήταν οι αποφάσεις εκείνης της "ιστορικής" Ολομέλειας. Ο Παπαγγέλου ανέλαβε να μας βγάλει από την αμηχανία -με τον γνωστό τρόπο: "ο σ. Γραμματέας ανέλυσε με σαφήνεια τις αποφάσεις, εγώ θα τονίσω μερικά σημεία" κ.λπ. κ.λπ. Τότε καταλάβαμε. Η Τρίτη Ολομέλεια ήταν η κήρυξη του πολέμου. Μπαίναμε πλησίστιοι στον εμφύλιο πόλεμο. Τι να λέγαμε; Καθώς θυμάμαι, καθένας κράτησε για τον εαυτό του τα αισθήματά του. Η απόφαση είχε ληφθεί, εμείς δεν είχαμε παρά να την εγκρίνουμε. Γι' αυτό σου λέω, πως η έγκριση εκείνης της απόφασης έγινε με υφαρπαγή. Αν κάποιος εξέφραζε αντίρρηση, θα αποκτούσε αμέσως τη ρετσινιά του δειλού - κι άντε μετά να τη βγάλεις από πάνω σου. Μα κανένας δεν έδειξε πολεμόχαρο ενθουσιασμό, χωρίσαμε σκεπτικοί, προσπαθώντας να κάνουμε μια πρώτη σκέψη για το τι θα σήμαινε για τον κόσμο των πόλεων ο ένοπλος αγώνας στα βουνά.

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton