Μνήμες σαν όνειρο και βάλσαμο ψυχής
Τερζής Κ.
Ημερομηνία δημοσίευσης: 04/06/2009

«Το δέντρο που πληγώναμε»

Ελληνική παραγωγή, 1986, 75 λεπτά

Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης

Ήταν εκείνο το καθοριστικό, για πολλούς λόγους, που ξεφεύγουν από τα όρια του σημερινού σημειώματος, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1986, που αποκάλυψε τον Δήμο Αβδελιώδη και το συναρπαστικό σκηνοθετικό ντεμπούτο του “Το δέντρο που πληγώναμε». Για την ακρίβεια ήταν το φεστιβάλ “των δύο ταινιών”: του Αβδελιώδη, που η προκριματική επιτροπή είχε εξορίσει στο Πληροφοριακό Τμήμα, και του Νίκου Παπατάκη, που εκείνη τη χρονιά επέστρεψε στην Ελλάδα με την καθηλωτική “Φωτογραφία”. Και οι δύο ταινίες προκάλεσαν ατέλειωτες συζητήσεις (τότε οι άνθρωποι παθιάζονταν ακόμη να συζητούν για το σινεμά, πολύ περισσότερο για το ελληνικό) για το ποιος θα μπορούσε -ή θα έπρεπε- να είναι ο “δρόμος” για τον ελληνικό κινηματογράφο... Ναι, εμείς οι κινηματογραφόφιλοι και οι κινηματογραφιστές της γενιάς μου γνωρίζαμε ενδόμυχα, όλοι μας, πως η ταινία του Αβδελιώδη δεν ήταν μια ηθογραφία, δεν αφορούσε το παρελθόν, αλλά ερχόταν να μιλήσει για μας, για το τώρα και για το αύριο, για το πώς θα μπορούσε να εκφραστεί μια ολόκληρη γενιά, που ασφυκτιούσε από την εγκαθίδρυση του νεοελληνικού καταναλωτικού πολιτισμού, του επίπλαστου ευδαιμονισμού και του αγοραίου κυνισμού που απλώνονταν ταχύτατα σαν επιδημία, αφυδατώνοντας και αιχμαλωτίζοντας μια ολόκληρη κοινωνία.

Η ταινία είναι οι μνήμες ενός παιδικού καλοκαιριού σε κάποιο χωριό της Χίου, στα 1960. Είμαστε στον κόσμο της παιδικής μας ηλικίας, αλλά με παρούσα την πληγή, τη συναίσθηση της οριστικής απώλειας... Η αφήγηση είναι ασυνεχής και περιλαμβάνει μια σειρά από κεφάλαια με μεσότιτλους, επεισόδια που δεν συγκροτούνται από μια εσωτερική αφηγηματική ροή. Είναι “στιγμές” μάλλον αυτονομημένες στη μνήμη και στην ανάκλησή της, ο μαυροπίνακας στη σχολική αίθουσα, η τιμωρία από τον δάσκαλο, το μαστιχόδεντρο -το δέντρο που πληγώνεται και δακρύζει για να αποδώσει τους καρπούς του. Είναι ακόμα η θάλασσα, το λευτέρωμα των πουλιών από τα ξόβεργα, η φιλία, η παραβίαση της ιδιοκτησίας, το ατέλειωτο παιγνίδι, σκληρό πολλές φορές και πρωτόγονο... Είναι ακόμη το πλησίασμα του άλλου φύλου, που εδώ είναι ένα κορίτσι που έρχεται από τη ζωή της πόλης, μια ζωή εντελώς άγνωστη αλλά σίγουρα ερεθιστική... Με κινηματογραφικούς όρους η φόρμα της ταινίας είναι πρωτόλεια, αλλά αυτό δεν μας εμποδίζει να επικοινωνήσουμε με τα όσα μας “προσφέρει” σαν κατάθεση ψυχής ο Αβδελιώδης. Γυρισμένη ολόκληρη σε φυσικούς χώρους, αποκλειστικά με ερασιτέχνες, η ταινία παραμένει μέχρι σήμερα ένα ακατέργαστο διαμάντι, που εξακολουθεί να λάμπει και να συγκινεί.

Ένα ντοκιμαντέρ για το “κοινό μας σπίτι”

Home”

Γαλλική παραγωγή, 2009, 110 λεπτά

Σκηνοθεσία: Γιαν Αρτίς Μπερτράν

Ντοκιμαντέρ για το “κοινό μας σπίτι”, τον πλανήτη Γη, που κινδυνεύει άμεσα, είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός διάσημου Γάλλου φωτογράφου, του Γιαν Αρτίς Μπερτράν. Η ταινία θα εμφανιστεί ταυτόχρονα στις κινηματογραφικές αίθουσες, στο Διαδίκτυο, στις τηλεοράσεις και σε DVD την Παρασκευή 5 Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος.

Εναέριες λήψεις (που σημαίνει, όσο κι αν ακούγεται απλοϊκό, ότι αντικρίζουμε τα πάντα «αφ` υψηλού» και από μια απόσταση «ασφαλείας») και βομβαρδισμός στατιστικών στοιχείων, τα δύο βασικά χαρακτηριστικά της ταινίας. Ο διδακτισμός, η μάλλον ανεπιτυχής επιλογή μουσικής, η έλλειψη σαφούς κοινωνικής ματιάς στην προσέγγισή του προσμετρώνται αναγκαστικά στα “ελλείμματα” των ευγενών προθέσεων του δημιουργού της ταινίας.

Η ταινία υιοθετεί μια “κλασική” αφήγηση για την ιστορία της ζωής στον πλανήτη μας, εστιάζοντας τελικά στον άνθρωπο, που είναι “ένα από τα 100.000 είδη στη Γη, φυσικά το πιο έξυπνο είδος, που οφείλει να βρει τρόπους να την υπερασπιστεί”.

Οπως εξήγησε ο σκηνοθέτης στο πέρασμά του από τη χώρα μας για την προώθηση της ταινίας του, αποφάσισε να γυρίσει το «Home» πριν τρία χρόνια, επηρεασμένος από την απήχηση που είχε στο κοινό η ταινία του Αλ Γκορ «Μια άβολη αλήθεια».

Απευθύνθηκε λοιπόν, για χρηματοδότηση στον σκηνοθέτη Λικ Μπεσόν ("Το πέμπτο στοιχείο",) ο οποίος ανέλαβε τον ρόλο του παραγωγού, με 10 εκατ. ευρώ, προκειμένου ο Γιαν Αρτίς-Μπερτράν να γυρίσει την ταινία σε 53 χώρες συνολικά χώρες.

Ο Γιαν Αρτίς-Μπερτράν δεν ήταν παντού καλοδεχούμενος: Στην Ινδία, και λόγω της γραφειοκρατίας, όπως είπε, αλλά και γιατί "δεν θέλησαν να δείξω τη φτώχεια", κατάσχεσαν το 50% του υλικού που τράβηξε με το συνεργείο του.

Στις ΗΠΑ εκκρεμεί δίκη σε βάρος του γιατί κατάφερε, όπως ανέφερε, "να δείξει με ειλικρίνεια την κατάσταση στην κτηνοτροφική βιομηχανία της χώρας, όπου 300.000 βοοειδή εκτρέφονται με ορμόνες και αντιβιοτικά και η ίδια η βιομηχανία εκλύει αέρια που συμβάλλουν στη δημουργία του φαινομένου του θερμοκηπίου".

Στις ΗΠΑ, η ταινία δεν θα προβληθεί παρά μόνο σε δημόσιες προβολές οικολογικών φορέων. Η προσπάθειά του να τραβήξει από αέρος πλάνα της Βόρειας και της Νότιας Κορέας "αναχαιτίστηκε" από τους στρατιωτικούς των δύο χωρών, όπως επίσης και στην Αργεντινή, όπου τους κατάσχεσαν τα διαβατήρια και αναγκάστηκαν να φύγουν εσπευσμένα.

Αλλά και στη Γαλλία, παρά το γεγονός ότι η ταινία θα προβληθεί σε 600 αίθουσες στις 5 Ιουνίου, όπως και σε οθόνη στον Πύργο του Άιφελ, δεν του δόθηκε άδεια να κινηματογραφήσει τις πυρηνικές εγκαταστάσεις.

 

 

Εξολοθρευτής: Η σωτηρία” (Terminator Salvation)

 

Αμερικανική παραγωγή, 2009,

Σκηνοθεσία: McG

Ερμηνεία: Κρίστιαν Μπέιλ, Σαμ Γουόρδινγκτον, Άντον Γέλτσιν, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ

Λίγα ιστορικά στοιχεία για τον “κινηματογραφικό μύθο” του “Εξολοθρευτή”, που αποτέλεσε το εφαλτήριο για την πολιτική καριέρα του Άρνολντ Σβαρτζενέγκερ, πριν φτάσουμε στην τέταρτη ταινία της σειράς που βγαίνει σήμερα στις αίθουσες (με τον κυβερνήτη της Καλιφόρνιας να έχει και εδώ μια μικρή παρουσία): Ο πρώτος “Εξολοθρευτής” εμφανίστηκε στα 1984, σε σενάριο και σκηνοθεσία Τζέιμς Κάμερον. Ο “Αρνι” εμφανίζεται στο ρόλο του “Εξολοθρευτή” (... μοντέλο 101 Τ-800) και ταξιδεύει από το μέλλον πίσω στο χρόνο ως απεσταλμένος του δικτύου Skynet, για να αποτρέψει τη γέννηση του μελλοντικού αρχηγού της “Αντίστασης απέναντι στην κυριαρχία των μηχανών”, Τζον Κόνορ. Ο Τζον Κόνορ με τη σειρά του στέλνει έναν αξιωματικό του, τον Κάιλ Ρις, για να προστατεύσει τη μητέρα του, τη Σάρα Κόνορ. Τελικά ο Κάιλ και η Σάρα ερωτεύονται και ο καρπός του έρωτά τους θα είναι ο Τζον Κόνορ, ο μεγαλύτερος εχθρός του Skynet, ή, αλλιώς, τα ταξίδια στο χωρόχρονο επηρεάζουν καθοριστικά το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον...

Δυστυχώς, στον τελευταίο “Εξολοθρευτή” (που ξεκινά 14 χρόνια μετά την πυρηνική καταστροφή με την οποία έκλεισε η προηγούμενη ταινία), ο 41χρονος σκηνοθέτης Τζόζεφ Μακ Γκίντι Νίκολ, όπως είναι το πλήρες όνομα του McG, πέρα από μια επάρκεια στο στήσιμο σκηνών δράσης, δεν έχει να προσφέρει κάτι αξιοσημείωτο. Απουσιάζει το όποιο “ανυπόταχτο” συναισθηματικό μέγεθος των προηγούμενων ταινιών. Τελικά, οι μηχανές φαίνεται να παίρνουν την καθοριστική ρεβάνς...

 

Ένας στοχασμός με τον μανδύα του μελοδράματος...

 

Μπελίσσιμα” (Bellissima)

Ιταλική παραγωγή, 1951, 108 λεπτά

Σκηνοθεσία: Λουκίνο Βισκόντι

Ερμηνεία: Άννα Μανιάνι, Αλεσάντρο Μπλαζέτι και η μικρή Τίνα Απιτσέλα

 

Η κοινωνική κριτική με το μανδύα του μελοδράματος, ένας στοχασμός του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη για τις σχέσεις θεάματος και καθημερινότητας: Σε σενάριο Τσέζαρε Ζαβατίνι, παρακολουθούμε επί της οθόνης την ιστορία της μικροαστής Μανταλένας (Αννα Μανιάνι) που πηγαίνει την κόρη της Μαρία στα στούντιο της Cinecitta για μια οντισιόν. Αποφασιμένη να κάνει την 7χρονη Μαρία σταρ του σινεμά ξοδεύει όλα της τα χρήματα σε δασκάλους, κομμωτές και καλοθελητές “ενδιάμεσους” προκειμένου να τα καταφέρει. Η νεαρή μητέρα πασχίζει να γευτεί λίγη από την μαγεία του κινηματογράφου και να ξεφύγει από την μιζέρια της καθημερινότητας. Από τα πιο σπουδαία υποδείγματα του ιταλικού νεορεαλισμού το “Μπελίσσιμα” είναι η τρίτη ταινία του Βισκόντι και η μοναδική του συνεργασία με την Μανιάνι σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Οπως ο ίδιος ο σκηνοθέτης δήλωσε αργότερα, «το πραγματικό μου θέμα ήταν η Μανιάνι».

Αντιπαραθέτοντας τις λαϊκές γειτονιές της Ρώμης με τον κόσμο του κινηματογράφου και με μουσική υπόκρουση την όπερα «Ελιξίριο του έρωτα» του Ντονιτσέτι, ο Βισκόντι “προλέγει” τον απόλυτο επικαθορισμό της κοινωνίας μας από τον κόσμο του θεάματος: το σινεμά της εποχής εκείνης αντικατέστησε προ πολλού η τηλεόραση, και η μπερλουσκονική εικονική πραγματικότητα της μικρής οθόνης έγινε τελικά κυρίαρχη πολιτική.

 

«Υπόθεση Τόμας Κράουν» (The Thomas Crown affair)

Αμερικανική παραγωγή, 1968,

Σκηνοθεσία: Νόρμαν Τζούισον

Ερμηνεία: Στιβ ΜακΚουίν, Φέι Νταναγουέι

Στυλιστικό επίτευγμα της εποχής του, κυρίως χάρη στη φωτογραφία του δεξιοτέχνη Χάσκελ Γουέξλερ, αλλά και το πολλαπλό “μοίρασμα” της οθόνης, ταινία μάλλον δεν έχει να πει πολλά στον θεατή του 2009: Νέος όμορφος και εκκεντρικός εκατομμυριούχος (ο Στιβ Μακ Κουίν, που πείστηκε να εγκαταλείψει τα τζιν για τα ακριβά κοστούμια) διαπράττει, μάλλον από βαρεμάρα, την «τέλεια κλοπή», σίγουρος ότι κανείς δεν είναι τόσο έξυπνος για να τον ανακαλύψει. Η Φέι Νταναγουέι, νέα, όμορφη, ως εκπρόσωπος ασφαλιστικής εταιρείας είναι το «τέλειο λαγωνικό» που θα βρεθεί απέναντί του (ή στο πλάι του;).

 

Disco”

Γαλλική παραγωγή, 2008, 103 λεπτά

Σκηνοθεσία: Φαμπιάν Οντενιάντ

Ερμηνεία: Φρανκ Ντιμπός , Εμανουέλ Μπεάρ, Ζεράρ Ντεπαρντιέ

Άλλη μια πρόσφατη εμπορική γαλλική παραγωγή, που μάλλον δύσκολα θα “επικονωνήσει” με το ελληνικό κοινό: Ο μεσόκοπος Ντιντιέ Τραβόλτα που ζει στη Χάβρη αναγκάζεται να ξαναγίνει ο “βασιλιάς της Disco”, προκειμένου να δει το γιο του, που είχε αποκτήσει πριν κάμποσα χρόνια με μιαν Αγγλίδα. H πρώην γυναίκα του τον απειλεί ότι δεν θα του στείλει το γιο τους για διακοπές, αν πρώτα δεν σιγουρευτεί, ότι ο άνεργος Γάλλος Τραβόλτα θα έχει εξασφαλίσει τα χρήματα για “σωστές διακοπές” του παιδιού τους. Στην απελπισία θεωρεί ότι η λύση είναι να ξανασχηματίσει τη χορευτική ομάδα που διέπρεψε στους διαγωνισμούς Disco πριν από είκοσι σχεδόν χρόνια. Μόνο αν πάρουν το πρώτο βραβείο έχει ελπίδα να ξαναδεί τον γιο του. Καλογυρισμένο, σε κάποιες στιγμές σκας χαμόγελο, αλλά μέχρι εκεί.

 

«Τι έκανες στον πόλεμο μπαμπά;» (What did you do in the War, Daddy?)

Αμερικανική παραγωγή, 1966, 116 λεπτά

Σκηνοθεσία: Μπλέικ Εντουαρντς

“Ξεθυμασμένο” το αντιπολεμικό φιλμ του Μπλέικ Εντουαρντς από τη δεκαετία του `60. Μια ομάδα Αμερικανών στρατιωτών στη Σικελία του 1943 «κάνει έρωτα κι όχι πόλεμο» σε μια ταινία-παρωδία των πολεμικών φιλμ για τον Β` Παγκόσμιο Πόλεμο. Ανώδυνος χαβαλές την εποχή των συγκρούσεων στο εσωτερικό των ΗΠΑ και με το Βιετνάμ σε πλήρη εξέλιξης.

  • lisseurs ghd
  • lisseur ghd styler
  • sacs louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • lisseur ghd
  • ghd pas cher
  • achat Sac louis vuitton
  • sacs louis vuitton pas cher
  • sac louis vuitton soldes en ligne
  • chaussures semelle rouge pas cher
  • Sacs Louis Vuitton Pas Cher En Ligne
  • christian louboutin pas chere
  • air jordan 11 pas cher
  • louboutin femme escarpin pas cher
  • christian louboutin pas cher
  • air jordan 6 femme pas cher
  • Air Jordan Pas Cher Magasin
  • Sac louis vuitton Pas Cher Magasin
  • Vente Sac louis vuitton soldes
  • Vente sac louis vuitton
  • air jordan 11 pas cher
  • air jordan 6 retro
  • achat sac louis vuitton